Cel badania Test ma na celu wykrycie w surowicy krwi żylnej przeciwciał IgM skierowanych przeciwko patogenowi Francisella tularensis. Obecność tych przeciwciał świadczy o niedawnym lub aktualnym zakażeniu tularemią (ICD‑10: A21), które może wymagać szybkiej interwencji terapeutycznej. Wskazania kliniczne Objawy sugerujące tularemię: gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, zapalenie płuc, owrzodzenia skórne lub objawy neurologiczne.
Monitorowanie przebiegu choroby u pacjentów już zdiagnozowanych. Ocena ryzyka zakażenia u osób z osłabioną odpornością, w tym pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi, u których infekcje mogą nasilać objawy neurozapalne. Epidemiologiczne badania populacyjne w rejonach endemicznych. Metoda Badanie wykonywane jest metodą immunoenzymatyczną (ELISA) lub immunofluorescencji, w której surowica jest inkubowana z antygenami F.
Powstające kompleksy antygen‑przeciwciało są wykrywane przy użyciu znakowanego przeciwciała przeciw‑IgM, co umożliwia ilościowy pomiar poziomu IgM w jednostkach jednostkowych (np. Interpretacja wyników Wynik dodatni – wykryto podwyższony poziom IgM, co wskazuje na niedawne zakażenie (zwykle w ciągu ostatnich 2‑4 tygodni). Wymaga potwierdzenia klinicznego i, w razie potrzeby, rozpoczęcia antybiotykoterapii. Wynik ujemny – brak wykrywalnych przeciwciał IgM.
Nie wyklucza jednak wczesnego stadium infekcji (przed wytworzeniem przeciwciał) ani późnego stadium, w którym IgM może już ustąpić. Wynik nieokreślony – warto powtórzyć badanie po 1‑2 tygodniach lub zastosować dodatkowe testy (np. Przygotowanie pacjenta Do pobrania wymagana jest jednorazowa próbka krwi żylnej (ok. 5 ml) zebrana w probówce bez dodatku antykoagulantu, po czym surowica jest oddzielana poprzez wirowanie.
Nie jest wymagana specjalna diety ani post, ale zaleca się unikanie intensywnego wysiłku fizycznego w dniu pobrania.