Cel badania Test wykrywa przeciwciała antykardiolipin (aCL) klasy IgM w surowicy krwi. Obecność tych przeciwciał jest jednym z kryteriów diagnostycznych zespołu antyfosfolipidowego (APS) oraz może wyjaśniać nieprawidłowo wydłużony czas aPTT, skłonność do zakrzepów i nawracające poronienia. Wskazania kliniczne Podejrzenie zespołu antyfosfolipidowego (APS) – zwłaszcza przy udarach mózgu, zakrzepicy żył głębokich lub tętniczych.
Powtarzające się poronienia (co najmniej dwa spontaniczne poronienia w pierwszym trymestrze). Niewyjaśniona przedłużona wartość aPTT w badaniach laboratoryjnych. Ocena ryzyka zakrzepowego u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi (np. Badanie w kontekście zaburzeń neurorozwojowych – w szczególności przy podejrzeniu wpływu przeciwciał przeciwko fosfolipidom na rozwój mózgu płodu.
Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Do testu wykorzystuje się krew żylna pobraną do probówki bez dodatku antykoagulantu, po czym uzyskuje się surowicę. Próbka powinna być pobrana w stanie spoczynku, po co najmniej 8‑godzinnym okresie postu (jeśli to możliwe), aby uniknąć wpływu posiłku na poziom lipidów i potencjalnie na wyniki immunologiczne. Metoda Badanie przeprowadza się metodą immunoenzymatyczną (ELISA).
Na powierzchni płytki mikrotitracyjnej utrwalone są kompleksy fosfolipid‑białko β2‑glikoproteina I, które wiążą przeciwciała aCL IgM. Po dodaniu odpowiedniego podpuszczania i substratu, intensywność sygnału optycznego (OD) jest proporcjonalna do stężenia przeciwciał w próbce. Wynik podaje się w jednostkach GPL (IgG) lub MPL (IgM) oraz jako wartość względna względem standardu.
Interpretacja wyników Negatywny (poniżej wartości odcięcia) – brak istotnego poziomu aCL IgM; nie wyklucza jednak innych przeciwciał antyfosfolipidowych (np. Pozytywny (powyżej wartości odcięcia) – wskazuje na obecność aCL IgM. Pozytywne wyniki powinny być potwierdzone powtórzeniem badania po co najmniej 12 tygodniach, zgodnie z kryteriami Międzynarodowego Konsensusu w sprawie APS. >40 MPL lub >99‑percentyl) zwiększają ryzyko zdarzeń zakrzepowo‑zakrzepowych i poronień.
Interpretacja zawsze powinna uwzględniać kliniczny kontekst pacjenta oraz wyniki innych badań (LA, przeciwciała anty‑β2‑GPI). Związek z zaburzeniami neurorozwojowymi Badanie aCL IgM bywa wykorzystywane w ocenie ryzyka neurorozwojowego u noworodków i dzieci, zwłaszcza gdy matka w czasie ciąży wykazywała podwyższone poziomy przeciwciał antyfosfolipidowych.