Cel badania Badanie stężenia NGAL (lipokalin‑2) w osoczu ma na celu wykrycie wczesnych zmian w funkcji nerek oraz oceny poziomu aktywacji układu odpornościowego. NGAL jest uwalniany przez neutrofile i różne tkanki (np.
nerki, płuca, mózg) w odpowiedzi na uszkodzenie komórek i stan zapalny, co czyni go cennym biomarkerem w ocenie ostrego uszkodzenia nerek (AKI), przewlekłej choroby nerek oraz procesów zapalnych, w tym neurozapalnych obserwowanych u pacjentów z autyzmem i zaburzeniami pokrewnymi. Wskazania kliniczne Wczesne wykrywanie ostrego uszkodzenia nerek po operacjach, wstrząsach, podawaniu nefrotochnych leków lub w chorobach przewlekłych.
Monitorowanie przebiegu i progresji przewlekłej choroby nerek. Ocena aktywności zapalnej w infekcjach bakteryjnych, sepsie oraz stanach zapalnych dróg oddechowych. Badanie neurozapalnych mechanizmów w zaburzeniach neurorozwojowych (ASD, PANS/PANDAS, ADHD), gdzie podwyższone poziomy NGAL mogą wskazywać na zwiększoną barierę krew‑mózg i aktywację mikrogleju. Wsparcie diagnostyczne w chorobach autoimmunologicznych i metabolicznych, w których obserwuje się podwyższone NGAL.
Metoda Stężenie NGAL w osoczu określa się metodą immunochemiluminescencji (CLIA) lub testem enzymatycznym ELISA, wykorzystując przeciwciała monoklonalne specyficzne dla ludzkiego NGAL. Próbka krwi żylnej pobierana jest do probówki z antykoagulantem EDTA, po czym następuje odwirowanie w celu uzyskania osocza. Analiza jest przeprowadzana na automatycznym analizatorze lub w warunkach laboratoryjnych zgodnie z instrukcją producenta.
Interpretacja wyników Wartość prawidłowa – zazwyczaj Podwyższony poziom – sugeruje: ostra lub przewlekła niewydolność nerek, aktywną infekcję bakteryjną lub sepsę, silny stan zapalny (np. choroby autoimmunologiczne, zapalenie płuc), neurozapalny proces w mózgu, co może być istotne przy ocenie zaburzeń neurorozwojowych. Obniżony poziom – rzadko klinicznie istotny, może wynikać z nieprawidłowego pobrania próbki lub technicznych problemów analitycznych.
Wynik powinien być interpretowany w kontekście pełnego obrazu klinicznego, w tym wyników morfologii, biochemii nerkowej (kreatynina, eGFR) oraz objawów pacjenta. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnego przygotowania dietetycznego ani postu. Próbka pobierana jest z żyły w standardowej probówce EDTA. Należy unikać hemolizy – próbka powinna być delikatnie wymieszana i nieprzechowywana w wysokich temperaturach.