Cel badania Badanie ma na celu identyfikację materiału genetycznego (DNA) bakterii Neisseria gonorrhoeae w pobranej próbce. Jest to test jakościowy, którego wynik określa jedynie obecność lub brak patogenu, co pozwala na natychmiastowe potwierdzenie bieżącej infekcji rzeżączkowej. Wskazania kliniczne Objawy sugerujące zakażenie gonokokowe, takie jak wydzielina z cewki moczowej, dysuria, upławy, ból gardła po kontakcie oralnym, czy zmiany w okolicy odbytu.
Badania przesiewowe w grupach podwyższonego ryzyka (osoby z licznymi partnerami seksualnymi, praktykujące seks bez zabezpieczeń, pacjenci z HIV lub innymi infekcjami przenoszonymi drogą płciową). Kontrola skuteczności terapii antybiotykowej po potwierdzonym zakażeniu. Diagnostyka współistniejących infekcji u osób z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym ASD, które mogą mieć trudności w komunikowaniu objawów układu moczowo‑genitalnego.
W sytuacjach, gdy istnieje podejrzenie powikłań rzeżączki (np. zapalenie przydatków, zapalenie najądrzy). Materiał biologiczny Wymaz z cewki moczowej (mężczyźni). Wymaz z szyjki macicy, pochwowy lub z pochwy (kobiety). Wymaz z gardła (pharynx) – przy podejrzeniu zakażenia oralnego. Wymaz z odbytu (rektalny) – przy podejrzeniu zakażenia przez kontakt analny. Pierwszy poranny mocz (w sytuacji, gdy pobranie wymazu jest niemożliwe lub niewskazane).
Metoda Diagnostyka opiera się na reakcji łańcuchowej polimerazy w czasie rzeczywistym (RT‑PCR). Procedura obejmuje: Izolację DNA z wybranego materiału przy użyciu zestawu do ekstrakcji. Amplifikację specyficznych fragmentów genów charakterystycznych dla Neisseria gonorrhoeae, najczęściej genu opa lub innego konserwatywnego markera.
Wykrycie produktu PCR przy pomocy sondy hybrydowej oznaczonej fluorochromem, co umożliwia natychmiastową interpretację wyniku jako pozytywny lub negatywny. W niektórych wariantach testu można jednocześnie wykrywać mutacje związane z opornością na ceftriakson lub inne antybiotyki, co wspomaga wybór odpowiedniej terapii.
Interpretacja wyników Wynik pozytywny – stwierdzono obecność DNA Neisseria gonorrhoeae w próbce; wskazuje to na aktywne zakażenie, które wymaga rozpoczęcia lub kontynuacji leczenia antybiotykowego zgodnie z wytycznymi. Wynik negatywny – nie wykryto DNA patogenu. Wynik nie wyklucza wczesnego stadium infekcji (okno serologiczne) ani nieprawidłowego pobrania materiału. W razie silnego podejrzenia klinicznego zaleca się powtórzenie testu lub zastosowanie alternatywnej metody (np.