Cel badania Badanie ma na celu wykrycie materiału genetycznego (DNA) bakterii Mycoplasma genitalium w próbkach pobranych z dróg moczowo‑płciowych, jamy ustnej lub moczu. Jest to test jakościowy, którego wynik informuje o obecności lub braku patogenu w analizowanej próbce. Wskazania kliniczne Objawy zapalenia cewki moczowej, szyjki macicy lub pochwy, takie jak upławy, pieczenie, dyskomfort przy oddawaniu moczu.
Nawracające lub nawracające infekcje dróg moczowo‑płciowych, które nie reagują na standardowe leczenie antybiotykami. Niejasne przyczyny niepłodności, zwłaszcza podejrzenie zwłóknień jajowodów lub innych uszkodzeń narządów rozrodczych. Podejrzenie zapalenia miednicy mniejszej (PID) u kobiet. Pacjenci z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym ze spektrum autyzmu (ASD), u których obserwuje się zwiększoną podatność na infekcje dróg moczowo‑płciowych.
Materiał badawczy Wymaz z cewki moczowej u mężczyzn lub z szyjki macicy u kobiet. Wymaz z jamy ustnej – w sytuacji podejrzenia zakażenia oralnego. Próbka moczu pierwszego oddania rano. Przygotowanie pacjenta Aby zapewnić wiarygodność wyniku, przed pobraniem próbki należy: Unikać przyjmowania antybiotyków (w tym jednorazowych dawek) przynajmniej 48 h przed badaniem.
Powstrzymać się od stosunku płciowego, stosowania produktów higienicznych w pochwie oraz douchingu przez co najmniej 24 h. Nie pić dużej ilości płynów bezpośrednio przed oddaniem moczu – zaleca się zebranie próbki pierwszego oddania rano. Metoda Wykrywanie DNA odbywa się przy użyciu technik amplifikacji kwasu nukleinowego (NAAT), najczęściej reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR).
Metoda charakteryzuje bardzo wysoką czułość (do 10‑100 kopii bakterii) oraz swoistość, co pozwala na wykrycie nawet niewielkiej ilości patogenu w materiale biologicznym. Interpretacja wyników Wynik dodatni – potwierdza obecność DNA Mycoplasma genitalium w badanej próbce, co wskazuje na aktywną infekcję. W takim przypadku zaleca się leczenie antybiotykowe zgodnie z aktualnymi wytycznymi (np.
azytromycyna, moksifloksacyn) oraz ocenę ryzyka powikłań, takich jak PID czy zwłóknienia. Wynik ujemny – nie wykryto materiału genetycznego bakterii. Negatywny wynik nie wyklucza zakażenia, szczególnie jeśli pobranie próbki było niewłaściwe lub pacjent przyjmował antybiotyki przed testem. W razie silnych objawów klinicznych można rozważyć powtórzenie badania lub zastosowanie innej metody diagnostycznej.