Cel badania Test ma na celu identyfikację specyficznych przeciwciał klasy IgM oraz IgG przeciwko antygenom wirusa Epstein‑Barr (EBV) w próbce krwi. Dzięki temu możliwe jest określenie, czy pacjent znajduje się w fazie ostrej infekcji, czy też przebył zakażenie w przeszłości, a także ocena aktualnego statusu immunologicznego. Wskazania kliniczne Gorączka, silny ból gardła, powiększone węzły chłonne lub śledziona, szczególnie u nastolatków i młodych dorosłych.
Utrzymujące się objawy po kilku tygodniach, sugerujące możliwą postać przewlekłą mononukleozy. Osoby z zaburzeniami neurorozwojowymi (np. ASD, ADHD), u których infekcja EBV może nasilać zmęczenie, problemy z koncentracją i zachowawcze trudności. Niejasne podwyższenie enzymów wątrobowych lub nietypowy obraz morfologii krwi, kiedy podejrzewa się mononukleozę. Pacjenci po przeszczepach, z HIV, poddawani immunosupresji lub wymagający monitorowania stanu immunologicznego.
Metoda Badanie opiera się na technice immunochromatograficznej (tzw. Na membranie testowej umieszczone są dwa kluczowe antygeny EBV: VCA (antygen kapsydu wirusa) oraz EBNA‑1 (antygen jądrowy). Po nałożeniu 2‑3 ml surowicy, przeciwciała IgM i/lub IgG, jeśli są obecne, wiążą się z tymi antygenami, co skutkuje wykształceniem widocznych linii reakcji – jednej dla IgM, drugiej dla IgG. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga postu; pobranie krwi można wykonać w dowolnym momencie dnia.
Próbka powinna być pobrana w warunkach aseptycznych, najlepiej rano, aby zminimalizować wpływ fluktuacji hormonalnych. W przypadku podejrzenia ostrej mononukleozy zaleca się pobranie krwi najwcześniej po 7‑dniu od pojawienia się pierwszych objawów – w tym przedziale czułość testu jest najwyższa. Przed pobraniem unikać intensywnego wysiłku fizycznego oraz przyjmowania wysokich dawek suplementów żelaza, które mogą wpływać na klarowność surowicy.
Interpretacja wyników Wynik ujemny (–) – brak wykrywalnych przeciwciał; nie wyklucza bardzo wczesnej fazy infekcji (0‑6 dni od objawów) oraz stanów immunosupresyjnych, w których odpowiedź przeciwciałowa może być opóźniona. IgM (+), IgG (–) – charakterystyczny dla świeżej, ostrej infekcji EBV. IgM (+), IgG (+) – wskazuje na trwającą infekcję, w której układ odpornościowy już rozpoczął produkcję przeciwciał klasy IgG.
IgM (–), IgG (+) – świadczy o przebytej infekcji i trwałej odporności przeciw EBV. Obecność dodatniej linii przeciwko antygenowi EBNA‑1 potwierdza, że zakażenie miało miejsce w przeszłości (zwykle po kilku tygodniach od wystąpienia objawów). Należy pamiętać o możliwości wyniku fałszywie ujemnego w bardzo wczesnym okresie oraz o potencjalnych reakcjach krzyżowych z innymi wirusami z grupy herpes (np.