Cel badania Określenie stężenia wybranych leków przeciwpsychotycznych w surowicy krwi w celu optymalizacji terapii, wykrycia nieprzestrzegania zaleceń dawkowania oraz zapobiegania działaniom niepożądanym. Wskazania kliniczne Pacjenci z zaburzeniami psychicznymi (np. schizofrenia – ICD‑10 F20, choroba dwubiegunowa – F31) leczeni antypsychotykami.
Osoby z zaburzeniami neurorozwojowymi (autyzm, PANS/PANDAS), u których leki przeciwpsychotyczne są stosowane w celu kontrolowania agresji, autoagresji lub innych zachowań trudnych. Monitorowanie przyjmowania leku w ramach terapii długoterminowej. Ocena ryzyka działań niepożądanych (np. toksyczność, sedacja, zaburzenia metaboliczne) oraz interakcji lekowych.
Weryfikacja prawidłowości dawkowania po zmianie schematu leczenia, wprowadzeniu nowego leku lub zmianie funkcji nerek/wątroby. Materiał biologiczny Krew żylna – pobranie 3‑5 ml krwi do probówki bez antykoagulantu. Surowica – po odwirowaniu próbki (co najmniej 10 min przy 1500 g) uzyskuje się klarowną surowicę, która jest przechowywana w temperaturze –20 °C do momentu analizy.
Przygotowanie pacjenta Badanie wykonywane jest najczęściej w stanie zagojonym (trough level) – 12‑24 h po ostatniej dawce leku, chyba że lekarz zaleci inny odstęp czasowy. W zależności od leku, zaleca się 8‑godzinną (lub 12‑godzinną) abstynencję od posiłków bogatych w tłuszcze, które mogą wpływać na absorpcję. Unikać jednoczesnego podawania suplementów zawierających zioła lub produkty mogące interferować z metabolizmem leków (np.
Informować laboratorium o wszystkich przyjmowanych lekach, suplementach i zmianach w diecie. Metoda Analiza przeprowadzana jest przy użyciu techniki płynnej chromatografii sprzężonej z spektrometrią masową w trybie tandem (LC‑MS/MS). Procedura obejmuje: Ekstrakcję leku z surowicy (np. metodą ekstrakcji ciecz‑ciecz lub wytrącania białek). Rozdział chromatograficzny na kolumnie odwróconej fazy, co zapewnia wysoką selektywność w stosunku do metabolitów i innych substancji.
Detekcję i kwantyfikację oparte na charakterystycznych jonach macierzystych i fragmentacyjnych, z użyciem wewnętrznego standardu izotopowego. Walidację metody pod kątem czułości (dolny limit wykrywalności Interpretacja wyników Stężenie w granicach terapeutycznych – wskazuje prawidłowe dawkowanie i prawdopodobną skuteczność kliniczną.