Cel badania Określenie stężenia molibdenu w surowicy/plazmie krwi w celu oceny statusu tego pierwiastka w organizmie. Badanie pozwala wykryć zarówno niedobór, jak i toksyczny nadmiar molibdenu, które mogą wpływać na funkcjonowanie enzymów zależnych od molibdenu oraz na procesy neurologiczne. Wskazania kliniczne Podejrzenie niedoboru molibdenu (ICD‑10: E83.5) – objawy: anemia, zaburzenia neurologiczne, opóźnienie rozwoju, zwiększona wrażliwość na toksyny sulfitu.
Podejrzenie nadmiaru molibdenu (ICD‑10: E83.6) – objawy: podwyższony poziom kwasu moczowego, zaburzenia nerek, objawy neurologiczne (drżenia, zaburzenia równowagi). Ocena przyjmowania suplementów zawierających molibden oraz monitorowanie terapii suplementacyjnej. Badanie w ramach diagnostyki zespołów neurorozwjowych (ASD, PANS/PANDAS), gdy występują niejasne objawy neurologiczne lub metaboliczne.
Monitorowanie pacjentów z przewlekłymi chorobami wątrobowo‑nerkowymi, w których może dochodzić do zaburzeń metabolizmu molibdenu. Materiał biologiczny Krew żylna pełna pobrana do probówki z antykoagulantem EDTA. Krew żylna pobrana do probówki z heparyną (1 ml) – stosowana przy analizie plazmy.
Metoda Stężenie molibdenu wyznaczane jest najczęściej przy użyciu jednej z następujących technik: ICP‑MS (Inductively Coupled Plasma Mass Spectrometry) – metoda o wysokiej czułości i precyzji, umożliwiająca jednoczesną analizę wielu pierwiastków śladowych. AT‑AAS (Atomic Absorption Spectrometry z elektrotermiczną atomizacją) – alternatywna technika wykorzystywana w laboratoriach nieposiadających ICP‑MS.
Próbka jest najpierw poddawana rozcieńczeniu i/lub trawieniu kwasem azotowym, po czym wprowadzana do urządzenia pomiarowego. Wynik podawany jest w mikrogramach na litr (µg/L) lub mikrogramach na kilogram (µg/kg) krwi. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga głodówki; zaleca się jednak unikanie spożycia suplementów zawierających molibden lub produktów wzbogaconych w ten pierwiastek na 24 h przed pobraniem krwi.
Próbka powinna być pobrana w warunkach minimalizujących hemolizę – unikać trudnych warunków pobierania i silnego wstrząsania probówki. W przypadku pobierania krwi do probówki z heparyną, należy używać jedynie 1 ml krwi, aby zapewnić prawidłowe rozcieńczenie antykoagulantu.