Cel badania Analiza ma na celu zmierzenie koncentracji molibdenu (Mo) w materiale krwi, aby ustalić dostępność tego mikroelementu niezbędnego jako kofaktora enzymów detoksykacyjnych i metabolicznych. Wynik pozwala wykryć niedobór, który może prowadzić do zaburzeń metabolicznych, oraz nadmiar, mogący wywołać toksyczność narządów.
Wskazania kliniczne Objawy sugerujące niedobór molibdenu: bóle głowy, zawroty, zaburzenia równowagi, nudności, wymioty, anemia z cechami niedoboru żelaza. Monitorowanie długotrwałej suplementacji molibdenem lub przyjmowania leków zawierających ten pierwiastek. Ocena przyczyn zaburzeń metabolicznych związanych z enzymami zależnymi od molibdenu, takimi jak sulfitytooksydaza, xantynooksydaza oraz aldehydooksydaza.
Diagnostyka i kontrola toksyczności w wyniku wysokiego narażenia środowiskowego (np. praca w przemyśle metalurgicznym) lub przedawkowania suplementów. Badania w kontekście zaburzeń neurorozwojowych, w tym autyzmu, gdzie nieprawidłowa gospodarka mikroelementami może wpływać na stres oksydacyjny i metabolizm neuroprzekaźników.
Rozpoznanie rzadkich zespołów genetycznych, takich jak niedobór kofaktora molibdenowego, które objawiają się neurologicznymi i metabolicznymi zaburzeniami. Materiał i przygotowanie pacjenta Do analizy wymagana jest próbka krwi pobrana żyle. Najlepiej używać probówki z żelowym koagulantem (do uzyskania surowicy) lub probówki z heparyną (do osocza). Zazwyczaj pobiera się 3‑5 ml krwi.
Nie jest konieczna długotrwała głodówka, jednak zaleca się unikanie suplementacji molibdenem oraz przyjmowania leków wiążących metale (np. Próbka powinna być przetworzona i zamrożona w temperaturze 2‑8 °C, jeśli nie jest analizowana od razu. Metoda Stężenie molibdenu określa się jedną z następujących technik laboratoryjnych: Spektrometria masowa z indukcyjnie sprzężoną plazmą (ICP‑MS) – zapewnia najniższy limit wykrywalności (≈ 0,01 µg/L) i wysoką precyzję.
Spektrofotometria absorpcyjna w płomieniu (FAAS) – metoda szeroko stosowana, charakteryzująca się dobrą czułością i prostotą. Atomowa absorpcja (AAS) z użyciem lampy molibdenowej – alternatywna technika o podobnych parametrach. Wszystkie metody wymagają wcześniejszej deproteinacji próbki oraz zastosowania standardów wewnętrznych w celu kalibracji. Interpretacja wyników Zakres referencyjny (zależny od laboratorium): 0,2 – 0,5 µg/dL (co odpowiada 2‑5 µg/L).