Cel badania Pomiar zawartości mocznika w moczu zebranym w ciągu doby służy do oceny funkcji nerek, a także do kontroli efektywności terapii chorób nerek oraz postępowania dializacyjnego. Wskazania kliniczne Diagnostyka i monitorowanie przewlekłej choroby nerek (ICD‑10 N13). Ocena skuteczności leczenia farmakologicznego i dietetycznego w chorobach nerek. Kontrola pacjentów poddawanych hemodializie lub peritonealnej dializie.
Rozpoznanie zaburzeń metabolicznych związanych z metabolizmem białka, np. nadmiernego spożycia białka lub niedoboru białka. Wspomaganie oceny stanu nawodnienia organizmu. Metoda Stężenie mocznika oznacza się najczęściej metodą enzymatyczną opartą na reakcji z ureazą, która przekształca mocznik w amoniak i dwutlenek węgla. Powstały amoniak jest następnie wykrywany spektrofotometrycznie, co pozwala na precyzyjne określenie jego koncentracji w próbce.
Materiał i pobranie Dobowa zbiórka moczu – wszystkie oddane objętości moczu zebrane w ciągu 24 h. Próbka powinna być przechowywana w temperaturze 2‑8 °C lub zamrożona, jeśli analiza zostanie wykonana po upływie kilku godzin od zakończenia zbiórki. Przygotowanie pacjenta Pacjent powinien rozpocząć zbiórkę rano, po pierwszym porannym oddaniu moczu, które należy odnotować, ale nie wliczać do objętości próbki.
W trakcie 24‑godzinnego okresu należy unikać: spożywania dużych ilości białka w krótkim czasie, które mogłoby zafałszować wynik, przyjmowania leków moczopędnych bez konsultacji z lekarzem, zanieczyszczenia próbki (np.
Interpretacja wyników Wartości referencyjne dla mocznika w 24‑godzinnym moczu zależą od płci, masy ciała i diety, ale typowo wynoszą: Mężczyźni: 12‑20 mmol/24 h Kobiety: 10‑18 mmol/24 h Wzrost stężenia może wskazywać na: zmniejszoną filtrację kłębuszkową (niewydolność nerek), odwodnienie, wysokie spożycie białka lub zwiększony katabolizm (np.
Obniżone wartości mogą być efektem: niskobiałkowej diety, ciężkiej niewydolności wątroby, przewlekłego uszkodzenia nerek w późnym stadium, kiedy zdolność do wydalania mocznika jest znacznie ograniczona. Związek z zaburzeniami neurorozwojowymi U osób z autyzmem i innymi zaburzeniami neurorozwojowymi często obserwuje się konieczność długotrwałej farmakoterapii, suplementacji oraz zmian dietetycznych, które mogą wpływać na metabolizm białka i funkcję nerek.