Cel badania Analiza ma na celu określenie ilości mioglobiny – małego białka wiążącego tlen, występującego w mięśniach szkieletowych i sercowym – w surowicy krwi. Po uwolnieniu z uszkodzonych włókien mięśniowych mioglobina szybko pojawia się w krwiobiegu, a jej poziom odzwierciedla stopień uszkodzenia mięśni oraz wydolność nerek w usuwaniu tego białka.
Wskazania kliniczne podejrzenie ostrego zespołu wieńcowego lub zawału mięśnia sercowego rozległa uszkodzenia mięśni szkieletowych, w tym rabdomioliza po intensywnym wysiłku, urazie lub toksynach monitorowanie czynności nerek przy podejrzeniu uszkodzenia kłębuszkowego lub niewydolności nerkowej ocena skuteczności i bezpieczeństwa terapii fibrynolitycznej po zdarzeniach zakrzepowo-zatorowych kontrola pacjentów z chorobami metabolicznymi (np.
niedoczynność tarczycy, choroby mitochondrialne) prowadzącymi do zwiększonego rozpadu mięśni wsparcie diagnostyki u osób z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym ASD, u których obserwuje się podwyższone ryzyko nieprawidłowości mięśniowych i metabolicznych Materiał i przygotowanie pacjenta Do analizy pobiera się 4‑6 ml krwi żylnej, najczęściej z żyły łokciowej, do probówki z żelem antykoagulacyjnym (np.
Zaleca się pobranie próbki na czczo oraz unikanie intensywnego wysiłku fizycznego, masażu, urazów mięśniowych oraz podawania leków mogących podnieść poziom mioglobiny (np. statyny) przynajmniej 24 h przed pobraniem. Metoda Stężenie mioglobiny oznacza się metodą immunochemiczną – najczęściej immunoturbidymetrią lub testem immunoenzymatycznym (ELISA).
Test opiera się na specyficznym przeciwciele skierowanym przeciw mioglobinie, które tworzy kompleksy wykrywalne optycznie, co zapewnia wysoką czułość (do 1 ng/ml) i precyzję. Interpretacja wyników Typowy zakres referencyjny w surowicy wynosi 0‑70 ng/ml, choć wartości graniczne mogą się nieco różnić w zależności od laboratorium i zastosowanej metody.
Wartości powyżej normy mogą wskazywać na: ostra niewydolność serca lub zawał mięśnia sercowego – szybki wzrost w ciągu 1‑4 h po zdarzeniu, z maksymalnym poziomem osiąganym po 6‑12 h rozległa rabdomioliza – bardzo wysokie stężenia, często > 500 ng/ml, towarzyszące podwyższeniu kinazy kreatynowej (CK) i ryzyku ostrej niewydolności nerek uszkodzenie nerek – podwyższony poziom utrzymujący się dłużej niż 24 h, co odzwierciedla ograniczoną eliminację mioglobiny reakcję na terapię fibrynolityczną – początkowy wzrost po podaniu leku, a następnie spadek w miarę rozpuszczania skrzepliny Wartości poniżej dolnej granicy zazwyczaj nie mają znaczenia klinicznego, ale w połączeniu z innymi markerami (troponina, CK, kreatynina) mogą pomóc w wykluczeniu ostrego uszkodzenia mięśnia.