Cel badania Określenie stężenia mioglobiny w surowicy krwi żylnej w celu wykrycia uszkodzenia mięśni szkieletowych lub serca. Test jest szczególnie przydatny przy podejrzeniu miopatii, rabdomiolizy oraz zawału mięśnia sercowego. Wskazania kliniczne Ostra niewydolność mięśniowa, podejrzenie rabdomiolizy (np. po intensywnym wysiłku, urazie, toksynach). Diagnostyka zawału mięśnia sercowego, zwłaszcza w początkowych godzinach po wystąpieniu bólu w klatce piersiowej.
Monitorowanie przebiegu chorób mięśniowych, takich jak dystrofie mięśniowe, zapalenia mięśni. Ocena uszkodzenia mięśni w stanach ogólnoustrojowych, np. W kontekście zaburzeń neurorozwojowych – pomoc w wykluczeniu przyczyn wtórnych objawów ruchowych, które mogą nasilać problemy behawioralne u osób z ASD, PANS/PANDAS. Metoda Badanie wykonywane jest metodą immunochemiczną (np. immunoenzymatycznym testem (ELISA) lub immunochemiluminescencją).
Pobierana jest próbka krwi żylnej, z której otrzymuje się surowicę. Po odpowiednim przygotowaniu próbki, antycuerpo specyficzne dla mioglobiny wiążą się z jej cząsteczkami, a intensywność sygnału jest proporcjonalna do stężenia mioglobiny w surowicy. Interpretacja wyników Wartość prawidłowa – zazwyczaj Podwyższone stężenie – wskazuje na uszkodzenie mięśni lub serca. Wartości powyżej 200 ng/ml sugerują ciężką rabdomiolizę lub zawał.
Obniżone stężenie – rzadko klinicznie istotne; może wystąpić przy niedoborze mioglobiny w rzadkich chorobach genetycznych. Wynik należy interpretować w kontekście objawów klinicznych oraz innych badań laboratoryjnych (np. kinaza kreatynowa, troponiny, enzymy wątrobowe). Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnego przygotowania. Próbkę pobiera się z żyły w warunkach standardowych.
W przypadku podejrzenia zawału serca zaleca się pobranie próbki jak najszybciej po wystąpieniu objawów, aby wykryć wczesny wzrost mioglobiny.