Cel badania Badanie ma na celu określenie ilości miedzi wydalanej z moczem. Wynik umożliwia ocenę równowagi miedzi w organizmie, wykrycie jej nadmiaru (np. w chorobie Wilsona, zatruciu) lub niedoboru, które mogą wpływać na funkcjonowanie układu nerwowego. Wskazania kliniczne Diagnostyka i kontrola choroby Wilsona oraz innych zespołów nadmiaru miedzi. Ocena narażenia na toksyczne dawki miedzi w środowisku pracy lub w wyniku spożycia suplementów.
Badanie przy podejrzeniu niedoboru miedzi, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami neurologicznymi, takimi jak autyzm, ADHD czy inne zaburzenia neurorozwojowe. Monitorowanie terapii chelatującej lub suplementacyjnej. Do pobrania zaleca się mocz poranny, najlepiej po 8‑10 godzinnej przerwie od przyjmowania pokarmów i suplementów zawierających miedź. Przygotowanie pacjenta Pacjent powinien unikać: Suplementów diety i leków zawierających miedź (np.
witamina C w dużych dawkach, preparaty antyoksydacyjne) przez co najmniej 24 h przed pobraniem. Pokarmów bogatych w miedź (wątróbka, owoce morza, orzechy, nasiona) w dniu pobrania. Intensywnego wysiłku fizycznego oraz ekspozycji na czynniki chemiczne mogące zwiększyć wydalanie miedzi. Metoda Stężenie miedzi w moczu oznacza się najczęściej przy pomocy spektrometrii absorpcyjnej w płomieniu (AAS) lub spektrometrii masowej z indukcyjnie sprzężonym plazmą (ICP‑MS).
Obie techniki zapewniają wysoką czułość i precyzję pomiaru, umożliwiając wykrycie nawet bardzo niskich stężeń. Interpretacja wyników Wartość prawidłowa – zazwyczaj 0,5‑2,0 µg/24 h (lub odpowiednik w próbce jednorazowej po przeliczeniu na objętość). Wzrost stężenia – może wskazywać na chorobę Wilsona, zatrucie miedzią, nadmierne spożycie lub uszkodzenie wątroby.
Obniżenie stężenia – sugeruje niedobór miedzi, który może prowadzić do zaburzeń enzymatycznych, anemii, a także wpływać na rozwój neurologiczny i funkcje poznawcze. Związek z zaburzeniami neurorozwojowymi Nieprawidłowy poziom miedzi może oddziaływać na procesy neuroprzekaźnikowe, oksydacyjny stres oraz syntezę mieliny.
Badanie moczu pod kątem miedzi jest więc przydatne w ocenie potencjalnych czynników metabolicznych wpływających na rozwój zaburzeń neurorozwojowych, w tym autyzmu. Kod ICD G68 – Badanie laboratoryjne służące do oceny poziomu miedzi w moczu.