Cel badania Określenie całkowitej masy magnezu (Mg) wydalonej w ciągu doby pozwala na ocenę zdolności nerek do regulacji tego pierwiastka oraz na identyfikację nieprawidłowości w bilansie magnezu w całym organizmie. Wynik uzupełnia badania serologiczne i pomaga rozróżnić przyczyny hipomagnezemii lub hipermagnezemii – czy wynikają one z dysfunkcji nerek, zaburzeń hormonalnych, czy z nieodpowiedniej podaży magnezu.
Wskazania kliniczne monitorowanie czynności nerek pod kątem wydalania magnezu; rozpoznanie przyczyn nieprawidłowych stężeń magnezu w surowicy (hipomagnezemia, hipermagnezemia); kontrola pacjentów przy długotrwałym stosowaniu suplementów magnezu lub leków wpływających na gospodarkę tego minerału (np.
diuretyki, inhibitory pompy protonowej, niektóre antybiotyki); diagnostyka zaburzeń endokrynologicznych, które modulują gospodarkę mineralną (przytarczyc, tarczyca, nadnercza); ocena stanów związanych z niewłaściwym wchłanianiem w przewodzie pokarmowym, chorób żołądkowo‑jelitowych oraz nadużycia alkoholu; wsparcie diagnostyki w zaburzeniach neurorozwojowych, w tym w autyzmie, gdzie nieprawidłowy bilans magnezu może wpływać na neuroprzekaźnictwo, funkcje poznawcze i zachowanie; monitorowanie pacjentów z podejrzeniem zespołów metabolicznych (np.
cukrzyca, zespół metaboliczny) wpływających na gospodarkę magnezu.
Przygotowanie pacjenta przed rozpoczęciem zbiórki unikać intensywnego wysiłku fizycznego oraz wysokich dawek suplementów magnezu; utrzymywać zwykłą, zbilansowaną dietę – nie wprowadzać nagłych zmian żywieniowych w trakcie 24‑godzinnej zbiórki; w dniu startu badania opróżnić pęcherz, zanotować dokładny czas („0”) i oddać pierwszą próbkę (czysty mocz); każde kolejno oddane mocz należy zapisać, a ostatnia próbka po 24 h zamyka okres zbiórki; nie przyjmować leków moczopędnych ani innych preparatów wpływających na wydalanie magnezu bez konsultacji z lekarzem.
Metoda Pacjent zbiera całą objętość moczu wydalonego w ciągu 24 h do szczelnie zamkniętego pojemnika. Próbka jest transportowana do laboratorium, gdzie magnez oznacza się jedną z następujących technik: atomowa spektrometria absorpcyjna (AAS); indukcyjnie sprzężona plazma z spektrometrią mas (ICP‑MS); elektroda jonoselektywna (ISE) – metoda szybka, o wysokiej czułości. Wynik podaje się w miligramach na dobę (mg/dobę) lub w miligramach na litr moczu po przeliczeniu na objętość.