Cel badania Test ma na celu zmierzenie łącznego poziomu magnezu w pełnej krwi, czyli w osoczu oraz w erytrocytach. Magnez jest kluczowym kofaktorem enzymatycznym, niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego, mięśniowego oraz metabolizmu energetycznego. Wskazania kliniczne Ocena stanu magnezowego przy podejrzeniu niedoboru lub nadmiaru (ICD‑10: E83.42 – niedobór magnezu, E83.41 – nadmiar magnezu).
Monitorowanie pacjentów z chorobami neurologicznymi i zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem (ASD), PANS/PANDAS oraz innymi zaburzeniami rozwojowymi, gdzie zaburzenia równowagi magnezowej mogą wpływać na objawy neuropsychiatryczne. Diagnostyka i kontrola zaburzeń rytmu serca, nadciśnienia, migren, skurczów mięśniowych oraz zespołu podwyższonej pobudliwości nerwowej. Ocena skuteczności terapii magnezowej oraz wpływu leków mogących zmieniać gospodarkę magnezem (np.
diuretyki, antybiotyki, inhibitory pompy protonowej). Metoda Do oznaczenia całkowitego magnezu stosuje się metodę spektrofotometryczną (np. metodę kolorometryczną z użyciem reagentu Xylidyl‑blue) lub technikę ICP‑MS (spektrometria masowa z plazmą indukcyjnie sprzężoną). Próbka pobierana jest jednocześnie w dwóch probówkach: jedną z antykoagulantem EDTA (do analizy w osoczu) i drugą z heparyną (do analizy w osoczu i erytrocytach po liza).
Po odpowiednim przygotowaniu (centrifugacja, liza erytrocytów) uzyskuje się jednorodny materiał, w którym mierzony jest całkowity magnez. Przygotowanie pacjenta Przed pobraniem krwi nie ma konieczności specjalnego przygotowania dietetycznego, jednak zaleca się: Unikanie suplementacji magnezem oraz leków zawierających magnez w ciągu 24 h przed badaniem.
Wstrzymanie przyjmowania diuretyków, leków przeciwzakrzepowych oraz inhibitorów pompy protonowej, jeśli to możliwe, po konsultacji z lekarzem. Wykonanie badania w stanie spoczynku, najlepiej rano, po co najmniej 8‑godzinnym okresie postu, aby wyeliminować wpływ ostatniego posiłku.
Interpretacja wyników Normy referencyjne dla całkowitego magnezu w pełnej krwi wynoszą zazwyczaj 0,75‑1,05 mmol/L (1,8‑2,5 mg/dL), ale mogą się różnić w zależności od laboratorium i zastosowanej metody. Obniżony poziom ( Podwyższony poziom (> 1,05 mmol/L) może być wynikiem nadmiernej suplementacji, niewydolności nerek, nadczynności przytarczyc lub przyjmowania leków zwiększających poziom magnezu (np.