Cel badania Analiza magnezu w moczu (kod ICD: MG-M, materiał: mocz) ma na celu określenie ilości tego niezbędnego minerału wydalanego z organizmu. Wynik pozwala ocenić równowagę magnezu, sprawność nerek w regulacji tego elektrolitu oraz wykryć ewentualne zaburzenia wchłaniania lub wydalania.
Wskazania kliniczne objawy sugerujące niedobór magnezu – skurcze, drżenia, zaburzenia rytmu serca, kołatanie, zawroty głowy, trudności z koncentracją, ogólne osłabienie; monitorowanie pacjentów przy długotrwałym stosowaniu leków diuretycznych, glikozydów nasercowych lub suplementacji magnezem; diagnoza zespołów złego wchłaniania magnezu, chorób jelitowych (celiakia, choroba Crohna, zespół krótkiego jelita) oraz stanów pooperacyjnych; ocena przyczyn zwiększonego wydalania magnezu w kontekście nadczynności przytarczyc, hiperaldosteronizmu, nadczynności tarczycy lub uszkodzenia nerek; wsparcie diagnostyki w zaburzeniach neurorozwojowych, w tym autyzmie (ASD), gdzie nieprawidłowa gospodarka magnezem może wpływać na neurotransmisję i napięcie mięśniowe.
Materiał i przygotowanie pacjenta Do badania wykorzystuje się mocz – najczęściej próbkę poranną lub zbiórkę 24‑godzinną. Przed pobraniem należy: unikać przyjmowania suplementów magnezu oraz leków wpływających na gospodarkę elektrolitową (np.
diuretyków) przez co najmniej 24 h, o ile lekarz nie zaleci inaczej; zachować 8‑godzinną przerwę od posiłku przed pobraniem próbki, aby wyeliminować wpływ ostatniego posiłku; w przypadku zbiórki 24‑godzinnej zbierać każdy oddany mocz w czystym pojemniku, a na koniec pomiaru oznaczyć objętość całkowitą.
Metoda pomiarowa Stężenie magnezu określa się jedną z dwóch powszechnie stosowanych technik: spektrometria masowa z plazmą indukcyjnie sprzężoną (ICP‑MS) – metoda o wysokiej czułości i precyzji; metoda kolorymetryczna po złożeniu magnezu z triazolem – prostsza, dostępna w większości laboratoriów. Wynik podaje się w milimolach na litr (mmol/L), miligramach na decylitr (mg/dL) lub jako ilość mg magnezu wydalona w ciągu 24 h.
Normy referencyjne Zakresy przyjęte w praktyce klinicznej wynoszą: 1,4 – 5,9 mmol/L (≈ 0,34 – 1,44 mg/dL) w próbce porannej; 10 – 30 mg/24 h w zbiórce całodobowej (wartości mogą różnić się w zależności od wieku, płci i masy ciała). Laboratoria mogą podawać nieco odrębne wartości, dlatego zawsze należy odnieść wynik do norm podanych przez wykonujący test ośrodek.