Cel badania Pomiar stężenia magnezu w surowicy krwi służy do oceny statusu tego kluczowego elektrolitu, niezbędnego do prawidłowego przewodzenia impulsów nerwowych, skurczu mięśni, syntezy białek oraz procesów krzepnięcia. Wynik pomaga wykrywać zaburzenia gospodarki mineralnej, ocenić funkcję nerek oraz zidentyfikować czynniki wpływające na układ sercowo‑naczyniowy i neuropsychiatryczny, w tym u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi.
Wskazania kliniczne monitorowanie czynności nerek i ryzyka hipermagnezemii przy stosowaniu leków nefrotoksycznych (np.
aminoglikozydy, diuretyki), zespół złego wchłaniania oraz choroby układu pokarmowego (celiak, choroba Crohna), przewlekłe spożycie alkoholu, marskość wątroby, stan przedrzucawkowy i inne powikłania ciąży, arytmie serca, drżenia mięśniowe, skurcze, parestezje, zaburzenia endokrynologiczne (niedoczynność tarczycy, hipoparathyroidism), kontrola terapii magnezowych (np.
siarczan magnezu), ocena przyczyn hipomagnezemii związanej z lekami (diuretyki, niektóre antybiotyki) oraz z dietą, badania kontrolne u osób z ASD i innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, u których zaburzenia elektrolitowe mogą nasilać objawy neurologiczne. Przygotowanie pacjenta Próbka powinna być pobrana po co najmniej 4‑godzinnym okresie postu. W dniu pobrania należy unikać suplementów magnezu oraz leków wpływających na gospodarkę elektrolitową (np.
diuretyki, leki przeciwzakrzepowe), chyba że lekarz zaleci inaczej. Materiał do badania Krew żylna – surowica (kod ICD: MG). Metoda Stężenie magnezu określa się metodą kolorymetryczną z użyciem wskaźnika ksylidylowego (niebieski ksylidylowy). Powstający kompleks zmienia barwę, a jego absorbancja przy określonej długości fali jest proporcjonalna do ilości magnezu w próbce. Normy (wartości referencyjne) Podane w mg/dl: 5 mies.
– 6 lat: 1,70‑2,30 6 – 12 lat: 1,70‑2,10 12 – 20 lat: 1,70‑2,20 20 – 60 lat: 1,60‑2,60 60 – 90 lat: 1,60‑2,40 > 90 lat: 1,70‑2,30 Interpretacja wyników Hipermagnezemia (podwyższony poziom magnezu) Może wystąpić w sytuacjach: niewydolność nerek lub ciężka dysfunkcja nerek, nadmierna podaż magnezu (np.