Cel badania Badanie polega na oznaczeniu stężenia luteotropiny (LH) w surowicy krwi pobranej z żyły. LH jest hormonem wydzielanym przez przednią część przysadki mózgowej i odgrywa kluczową rolę w regulacji układu rozrodczego u obu płci. Pomiar poziomu LH pozwala ocenić funkcję przysadki oraz zidentyfikować zaburzenia hormonalne wpływające na płodność i rozwój płciowy. Wskazania kliniczne Diagnostyka niepłodności u kobiet i mężczyzn. Ocena przyczyn zaburzeń miesiączkowania (np.
oligomenorrhoea, amenorrhoea, przedwczesna menopauza). Monitorowanie fazy lutealnej i wyznaczanie momentu owulacji w cyklu płodnym. Ocena funkcji przysadki w stanach hipogonadyzmu, zespołu Kallmanna, zespołu niewydolności przysadki. Wspomaganie diagnostyki zespołów związanych z zaburzeniami neurorozwojowymi, w których obserwuje się nieprawidłowości osi podwzgórze‑przysadka‑gonady (np. niektóre formy ASD, PANS/PANDAS).
Metoda Analiza wykonywana jest na surowicy krwi żylnej przy użyciu metod immunochemicznych, najczęściej immunochemiluminescencji (ICL) lub testu immunoenzymatycznego (ELISA). Testy te opierają się na specyficznych przeciwciałach monoklonalnych wiążących LH, co zapewnia wysoką czułość (do 0,1 mIU/mL) i precyzję. Materiał biologiczny Materiał: Krew żylna, surowica.
Przygotowanie pacjenta Przed pobraniem krwi nie jest wymagana specjalna dieta, jednak w celu uzyskania wyników porównywalnych zaleca się: U kobiet – pobranie próbki w dniu 3‑5 cyklu menstruacyjnego (faza folikularna) lub w dniu potwierdzonej owulacji, jeśli celem jest ocena fazy lutealnej. Unikanie intensywnego wysiłku fizycznego oraz stresu w dniu pobrania.
Informowanie lekarza o przyjmowanych lekach hormonalnych, antykoncepcyjnych lub sterydowych, które mogą wpływać na poziom LH. Interpretacja wyników Zakresy referencyjne różnią się w zależności od płci, wieku i fazy cyklu menstruacyjnego: Kobiety w fazie folikularnej: 2‑10 mIU/mL. Kobiety w fazie lutealnej: 14‑20 mIU/mL (szczytowy wzrost po owulacji). Kobiety w menopauzie: Mężczyźni: 1‑8 mIU/mL. Wartości powyżej normy mogą wskazywać na: Stany hipergonadotropii (np.
zespół policystycznych jajników, pierwotna niewydolność gonad). guz przysadki, choroba Addisona‑Biermera). Obniżone poziomy LH są charakterystyczne dla: Hipogonadyzmu wtórnego (np. zaburzenia podwzgórza, przyjmowanie leków supresyjnych). Wczesnego stadium niewydolności przysadki. W kontekście zaburzeń neurorozwojowych nieprawidłowe wyniki LH mogą współistnieć z dysregulacją osi podwzgórze‑przysadka‑gonady, wpływając na rozwój płciowy i zachowania społeczne.