Cel badania Test służy do ilościowego oznaczenia w surowicy ludzkiego białka z komórek nabłonkowych najądrza, znanego jako KIM‑1 (Kidney Injury Molecule‑1). KIM‑1 jest transbłonowym wskaźnikiem, którego ekspresja znacznie wzrasta w odpowiedzi na uszkodzenie nabłonka kanalików proksymalnych. Pomiar jego stężenia pozwala na wczesne wykrycie uszkodzenia nerek, zanim pojawią się zmiany w klasycznych parametrach biochemicznych (np.
Wskazania kliniczne Ostre uszkodzenie nerek (AKI) – kod ICD‑10: N17 Przewlekłe choroby nerek (CKD) – kod ICD‑10: N18 Monitorowanie nefrotoksyczności leków (np.
aminoglikozydy, cyklosporyna, leki przeciwpsychotyczne stosowane u osób z ASD) Ocena ryzyka progresji choroby nerek u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem, którzy są narażeni na długotrwałe terapie farmakologiczne Badanie kontrolne po przeszczepie nerki – kod ICD‑10: Z94.0 Materiał Krew żylna – pobranie 5 ml Surowica – po odwirowaniu próbki w temperaturze pokojowej Metoda Stężenie KIM‑1 określa się metodą immunologicznego oznaczenia ilościowego, najczęściej ELISA (enzymatyczny test immunoenzymatyczny) lub chemiluminescencyjny test immunochemiczny (CLIA).
Test oparty jest na przeciwciałach monoklonalnych specyficznych dla ludzkiego KIM‑1, które wiążą się z białkiem w surowicy, a następnie generują sygnał proporcjonalny do jego koncentracji. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga 12‑godzinnego postu; jedzenie i picie nie wpływają znacząco na wynik. Unikać intensywnego wysiłku fizycznego oraz przyjmowania leków nefrotoksycznych w ciągu 24 h przed pobraniem, o ile nie jest to sprzeczne z zaleceniami lekarza.
Próbkę pobiera się w warunkach aseptycznych; po pobraniu należy ją niezwłocznie odwirować (co najmniej 10 min przy 1500 g) i przechowywać w temperaturze 2‑8 °C do momentu analizy (maksymalnie 24 h). Interpretacja wyników Wartości referencyjne mogą się różnić w zależności od laboratorium, jednak ogólnie przyjmuje się: 0–1 ng/mL – prawidłowy poziom, brak istotnego uszkodzenia kanalików.
1–3 ng/mL – podwyższony poziom, możliwe wczesne zmiany w nerkach, wymaga dalszej oceny klinicznej. >3 ng/mL – wyraźne zwiększenie, sugeruje aktywne uszkodzenie nabłonka najądrza; zaleca się dodatkowe badania (creatinina, eGFR, badanie moczu) oraz ocenę przyczyn (np. nefrotoksyczność leków, sepsa, odwodnienie).