Cel badania Test służy do oznaczenia stężenia łożyskowego czynnika wzrostu (PlGF) w krwi matki. PlGF jest białkiem produkowanym przez łożysko, którego obniżony poziom wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia preeklampsji (ICD‑10: O14) oraz innych powikłań łożyskowych. Wskazania kliniczne Monitorowanie kobiet w ciąży pod kątem ryzyka preeklampsji, zwłaszcza w pierwszej połowie ciąży. Ocena potrzeby intensywniejszej opieki prenatalnej lub hospitalizacji.
Wspomaganie decyzji o podjęciu profilaktyki (np. low‑dose aspirin) u pacjentek z podwyższonym ryzykiem. Badanie może być użyte w kontekście oceny potencjalnego wpływu powikłań ciążowych na rozwój neurobehawioralny dziecka, w tym ryzyka zaburzeń neurorozwojowych. Materiał biologiczny Do oznaczenia PlGF wykorzystuje się surowicę lub osocze pobrane z żyły obwodowej. Zaleca się pobranie 2‑3 ml krwi do probówki bez antykoagulantu (surowica) lub z dodatkiem EDTA (osocze).
Metoda Stężenie PlGF oznacza się najczęściej metodą immunochemiczną – immunoenzymatycznym testem ELISA lub testem chemiluminescencyjnym, które wykazują wysoką czułość i swoistość. Interpretacja wyników Wartość prawidłowa – zazwyczaj > 100 pg/ml (wartość referencyjna może się różnić w zależności od laboratorium i tygodnia ciąży).
Obniżony poziom PlGF – Wysoki poziom PlGF – powyżej wartości referencyjnych zmniejsza prawdopodobieństwo rozwoju preeklampsji, co może pozwolić na ograniczenie częstotliwości kontroli. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnego przygotowania dietetycznego – nie jest konieczna głodówka. Próbkę pobiera się w warunkach standardowych, unikając hemolizy. Najlepiej pobrać próbkę w godzinach porannych, ale nie jest to wymóg konieczny.
Uwagi dodatkowe W połączeniu z pomiarem stężenia soluble fms‑like tyrosine kinase‑1 (sFlt‑1) test PlGF zwiększa predykcyjną wartość diagnostyczną w ocenie preeklampsji. Wynik badania powinien być interpretowany przez lekarza prowadzącego w kontekście całościowego obrazu klinicznego pacjentki.