Cel badania Pomiar poziomu lipoproteiny(a) – Lp(a) – w surowicy krwi. Lp(a) jest cząsteczką podobną do LDL, ale posiada dodatkowy łańcuch apolipoproteiny(a), którego wielkość zależy od liczby powtórzeń koderów KIV‑2 w genie LPA. Wysokie stężenia Lp(a) stanowią niezależny czynnik ryzyka rozwoju miażdżycy, zawału serca i udaru mózgu. Wskazania kliniczne Ocena ryzyka sercowo‑naczyniowego u pacjentów z rodzinną historią chorób serca lub udaru.
Wczesne objawy choroby niedokrwiennej serca, zwłaszcza przy niejasnym profilu lipidowym. Nieprawidłowe wyniki standardowego lipidogramu, które mogą być wyjaśnione podwyższonym Lp(a). Monitorowanie skuteczności terapii lipidofilnej u pacjentów, u których Lp(a) pozostaje podwyższone pomimo leczenia statynami.
Osoby z autyzmem (ASD) i innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, które często mają nieprawidłowe nawyki żywieniowe i ograniczoną aktywność fizyczną, co zwiększa ryzyko chorób sercowo‑naczyniowych. Pacjenci rozważający intensywną terapię obniżającą Lp(a) (np. inhibitor PCSK9, apheresis) – konieczne jest ustalenie bazowego poziomu. Materiał biologiczny Surowica lub osocze uzyskane z pełnej krwi pobranej do probówki (kod ICD: LP‑A).
Próbka powinna być odwirowana w ciągu 30 min od pobrania i przechowywana w temperaturze 2‑8 °C do momentu analizy. Metoda Stężenie Lp(a) najczęściej wyznacza się metodą immunoturbidymetrii lub testem immunoenzymatycznym ELISA, wykorzystującymi przeciwciała skierowane przeciwko specyficznemu epitopowi apolipoproteiny(a). W niektórych laboratoriach stosuje się elektroforezę w żelu agarozowym, co pozwala na ocenę rozmiaru izoformy Lp(a).
Wynik podaje się w mg/dL lub µmol/L (1 mg/dL ≈ 0,025 µmol/L). Interpretacja wyników ≤30 mg/dL (≈0,75 µmol/L) – poziom uznawany za niski, związany z minimalnym dodatkowym ryzykiem sercowo‑naczyniowym. 30‑50 mg/dL – umiarkowane podwyższenie, zwiększa ryzyko chorób układu sercowo‑naczyniowego, zwłaszcza w połączeniu z innymi czynnikami ryzyka.
>50 mg/dL (≈1,2 µmol/L) – wysoki poziom, wskazuje na znacznie podwyższone ryzyko miażdżycy, zawału serca i udaru; zaleca się dalszą diagnostykę i rozważenie specjalistycznych metod leczenia. Wynik nie ulega istotnym wahaniom po posiłku, dlatego nie jest konieczne badanie na czczo. Przygotowanie pacjenta Badanie nie wymaga specjalnego przygotowania. Może być wykonane zarówno na czczo, jak i po posiłku.