Cel badania Określenie stężenia lewomepromazyny (antypsychotycznego leku fenotiazynowego) w surowicy krwi. Test służy monitorowaniu terapii, optymalizacji dawki oraz wykrywaniu toksyczności leku. Wskazania kliniczne Kontrola terapeutyczna u pacjentów przyjmujących lewomepromazyn w leczeniu zaburzeń psychotycznych (ICD‑10: F20‑F29), zaburzeń nastroju oraz objawów behawioralnych w zespołach neurorozwojowych, w tym autyzmu.
Ocena przyczyn niepożądanych objawów, takich jak sedacja, hipotonia, zaburzenia rytmu serca, czy objawy neuroleptyczne. Sprawdzenie przyjmowania leku (adherecja) oraz wykrycie przedawkowania. Badanie w sytuacjach interakcji lekowych, które mogą wpływać na metabolizm lewomepromazyny (np. Materiał biologiczny Surowica pobrana z krwi żylnej. Zaleca się pobranie próbki po 12–14 godzinach od ostatniej dawki lewomepromazyny (tzw. poziom spoczynkowy), aby uzyskać wiarygodny wynik.
Przygotowanie pacjenta Pacjent powinien: Powstrzymać się od jedzenia i picia (z wyjątkiem wody) na co najmniej 2 godziny przed pobraniem krwi, aby uniknąć wpływu posiłku na parametry biochemiczne. Informować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, suplementach i ziołach. W przypadku terapii długoterminowej – nie zmieniać dawki lewomepromazyny w dniu badania, chyba że zaleci lekarz.
Metoda Stężenie lewomepromazyny określa się najczęściej metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej sprzężonej z detekcją spektrometrii masowej (HPLC‑MS/MS) lub immunologiczną metodą enzymatyczną (ELISA). Obie techniki charakteryzują wysoką czułość (dolna granica wykrywalności ≈ 0,1 ng/mL) i specyficzność. Interpretacja wyników Stężenie terapeutyczne: 100‑300 ng/mL – zakres uznawany za skuteczny przy jednoczesnym minimalnym ryzyku działań niepożądanych.
Stężenie poniżej zakresu: może wskazywać na niewystarczającą dawkę, nieprzestrzeganie zaleceń lub przyspieszony metabolizm (np. Stężenie powyżej zakresu: zwiększone ryzyko toksyczności – objawy takie jak silna sedacja, hipotensja, zaburzenia rytmu serca, neuroleptyczne reakcje pozapiramidowe. Stężenie bardzo wysokie (> 500 ng/mL): wymaga natychmiastowej oceny klinicznej i ewentualnej korekty dawkowania lub odstawienia leku.
Znaczenie w diagnostyce zaburzeń neurorozwojowych U pacjentów z autyzmem i innymi zaburzeniami neurorozwojowymi lewomepromazyna może być stosowana w celu łagodzenia agresji, pobudzenia lub zaburzeń snu. Monitorowanie stężenia leku jest szczególnie istotne, ponieważ w tej grupie pacjentów zwiększona wrażliwość na działania niepożądane może wymagać precyzyjnego dostosowania dawki.