Cel badania Badanie ma na celu określenie koncentracji lewetyracetamu (levetiracetam) w surowicy krwi. Dzięki temu można zweryfikować, czy podawana dawka leku zapewnia poziom terapeutyczny, a także wykryć przedawkowanie lub niedostateczną ekspozycję. Wskazania kliniczne Kontrola terapeutyczna u pacjentów z padaczką, w tym u osób z zaburzeniami neurorozwojowymi (np.
ASD, PANS/PANDAS), u których lewetyracetam jest stosowany jako lek przeciwpadaczkowy lub modulujący aktywność neuronalną. Ocena przyczyn niepożądanych objawów neurologicznych (np. senność, zaburzenia zachowania) mogących wynikać z nieoptymalnego poziomu leku. Sprawdzenie przyczyn braku skuteczności terapii – niska koncentracja może sugerować nieprzestrzeganie zaleceń dawkowania lub zwiększoną eliminację leku.
Monitorowanie interakcji lekowych, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na czynnik metaboliczny (np. Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Do badania pobiera się krew żylna i po jej odwirowaniu wykorzystuje się surowicę. Próbka powinna być pobrana w następujący sposób: Bez konieczności zachowania postu; pacjent może spożywać posiłki i napoje. W idealny sposób – 12 ± 2 godziny po ostatniej dawce lewetyracetamu (tzw.
poziom „trough”), co zapewnia najbardziej miarodajny wynik. W przypadku krótkotrwałych schematów dawkowania – pobranie próbki po co najmniej trzech pełnych dawkach, aby osiągnąć stan ustalony. Próbkę należy przechowywać w temperaturze 2‑8 °C i dostarczyć do laboratorium w ciągu 24 h od pobrania.
Metoda oznaczania Stężenie lewetyracetamu wyznacza się metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej sprzężonej z spektrometrią masową (HPLC‑MS/MS) lub immunochemiczną metodą ELISA, spełniającą wymogi walidacji laboratoryjnej (czułość, precyzja, dokładność). Interpretacja wyników Zakres terapeutyczny: 12 – 46 µg/ml (lub 12 – 46 µg/dl, w zależności od jednostek przyjętych w laboratorium). Wynik w tym przedziale świadczy o prawidłowym działaniu leku.
Poziom poniżej zakresu terapeutycznego: może wskazywać na niedostateczną dawkę, nieprzestrzeganie schematu przyjmowania, zwiększoną eliminację leku lub interakcje przyspieszające metabolizm. Poziom powyżej zakresu terapeutycznego: zwiększa ryzyko działań niepożądanych, takich jak senność, zawroty głowy, zaburzenia zachowania; wymaga korekty dawki lub oceny przyczyn (np. niewłaściwe dawkowanie, zaburzenia czynności nerek).