Cel badania Pomiar poziomu leptyny w surowicy krwi ma na celu określenie ilości tego hormonu, który reguluje uczucie sytości, metabolizm energetyczny oraz procesy zapalne. Wynik pozwala zidentyfikować zaburzenia równowagi energetycznej i ocenić ich wpływ na stan odżywienia oraz funkcje neurologiczne. Wskazania kliniczne Diagnostyka przyczyn otyłości i nadmiernego przyrostu masy ciała. Ocena zaburzeń łaknienia, w tym hiperfagii i anoreksji.
Monitorowanie ryzyka rozwoju zespołu metabolicznego (insulinooporność, cukrzyca typu 2). Badanie w kontekście zaburzeń neurorozwojowych, w szczególności autyzmu (ASD), gdzie nieprawidłowe poziomy leptyny mogą wpływać na funkcje poznawcze i zachowania społeczne. Ocena stanu zapalnego w chorobach autoimmunologicznych i przewlekłych stanach zapalnych.
Metoda Stężenie leptyny oznacza się najczęściej metodą immunologicznego testu enzymatycznego (ELISA) lub chemiluminescencji, wykorzystując przeciwciała monoklonalne skierowane przeciwko ludzkiej leptynie. Próbka surowicy pobrana z krwi żylnej jest poddawana serii reakcji, w wyniku których powstaje sygnał proporcjonalny do ilości hormonu w badanej próbce.
Przygotowanie pacjenta Próbka pobierana jest po nocnym poście trwającym 8‑12 godzin, aby uniknąć wpływu posiłku na poziom leptyny. Pacjent powinien unikać intensywnego wysiłku fizycznego oraz spożywania alkoholu w dniu pobrania. W przypadku dzieci i młodzieży zaleca się konsultację z lekarzem w sprawie ewentualnych modyfikacji przygotowania.
Interpretacja wyników Poziomy podwyższone – mogą wskazywać na leptynooporność, otyłość, stany zapalne, niektóre nowotwory oraz zaburzenia metaboliczne. W kontekście ASD podwyższone wartości leptyny są czasem obserwowane u pacjentów z nadmiernym przyrostem masy ciała i mogą korelować z nasiloną dysfunkcją poznawczą. Poziomy obniżone – mogą być związane z niedożywieniem, anoreksją, przewlekłymi chorobami wątrobowymi, zaburzeniami hormonalnymi (np.
niedoczynność tarczycy) oraz niektórymi zespołami genetycznymi wpływającymi na produkcję leptyny. Interpretacja wyników powinna zawsze uwzględniać pełny obraz kliniczny pacjenta, wyniki innych badań laboratoryjnych oraz ewentualne czynniki modyfikujące, takie jak wiek, płeć i stan fizjologiczny.