Cel badania Określenie ilości leflunomidu oraz jego głównego metabolitu, teriflunomidu, w surowicy krwi.
Analiza służy do: monitorowania terapii w chorobach autoimmunologicznych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, wykrywania wczesnych objawów toksyczności wątrobowej i supresji szpiku kostnego, oceny zgodności przyjmowanego dawkowania z zaleceniami lekarza oraz identyfikacji potencjalnych interakcji lekowych, indywidualizacji dawki u pacjentów z upośledzoną czynnością nerek lub wątroby.
Wskazania kliniczne rozpoczęcie leczenia leflunomidem – konieczność ustalenia poziomu wyjściowego, kontrola stężenia po modyfikacji dawki lub wprowadzeniu leków współistniejących, obserwacja pacjentów z niepokojącymi objawami (np.
podwyższone enzymy wątrobowe, leukopenia), ocena ryzyka kumulacji leflunomidu przy długotrwałym stosowaniu, pacjenci z autyzmem (ASD) oraz innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, u których leflunomid jest stosowany jako terapia dodatkowa w chorobach autoimmunologicznych. Materiał biologiczny surowica krwi pobrana z żyły (2–5 ml) do probówki bez antykoagulantu.
Próbkę należy odwirować w ciągu 30 min od pobrania i przechowywać w temperaturze 2‑8 °C, nie dłużej niż 24 h przed analizą. Metoda Stężenie leflunomidu i teriflunomidu oznacza się najczęściej przy użyciu wysokosprawnej chromatografii cieczowej sprzężonej z detekcją masową (LC‑MS/MS). Alternatywnie dopuszczalne jest oznaczenie metodą HPLC‑UV.
Metoda charakteryzuje: dolny próg wykrywalności ≈ 0,1 µg/ml, wysoką precyzję (CV specyficzność zapewnioną przez selektywną detekcję masową, stabilność analitu w surowicy przy przechowywaniu do 7 dni w temperaturze 4 °C. Przygotowanie pacjenta Badanie wykonywane jest na czczo – co najmniej 8 h od ostatniego posiłku, aby wyeliminować wpływ jedzenia na wchłanianie leflunomidu.