Cel badania Analiza izoenzymów dehydrogenazy mleczanowej (LDH) ma za zadanie rozróżnić pięć form enzymu (LDH‑1 – LDH‑5) występujących w różnych tkankach. Dzięki określeniu ich względnego udziału w surowicy możliwe jest wskazanie źródła podwyższonego poziomu LDH, co pomaga w diagnostyce uszkodzeń serca, wątroby, mięśni szkieletowych, nerek, płuc oraz zaburzeń hematologicznych.
Wskazania kliniczne ostra i przewlekła niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego oraz monitorowanie po zdarzeniu kardiologicznym uszkodzenia wątroby: zapalenie, marskość, toksyczne uszkodzenia, choroby metaboliczne miopatie, rabdomioliza, urazy mięśni, oparzenia II i III stopnia zaburzenia hematologiczne: hemoliza, niedokrwistość megaloblastyczna, choroby hemolityczne nowotwory (np.
raka jądra, prostaty, białaczki, chłoniaki) oraz przerzuty złośliwe schorzenia oddechowe i płucne, w tym zatorowość płucna, zapalenie płuc sepsa, wstrząs i inne stany krytyczne ocena organów u pacjentów z autyzmem (ASD) oraz innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, zwłaszcza w kontekście zaburzeń metabolicznych i immunologicznych Przygotowanie pacjenta Próbka powinna być pobrana rano po co najmniej 8‑godzinnym okresie postu.
Należy unikać intensywnego wysiłku fizycznego oraz spożycia alkoholu w ciągu 24 h przed pobraniem krwi, ponieważ oba czynniki mogą sztucznie podnieść poziom LDH. Ważne jest, aby pobranie odbyło się w stanie spoczynku, co minimalizuje ryzyko hemolizy próbki. Materiał Do badania wykorzystuje się 5 ml krwi żylnej pobranej do probówki bez antykoagulantu (serum) lub z heparyną, w zależności od wybranej techniki laboratoryjnej.
Metoda Rozdzielenie izoenzymów najczęściej przeprowadza się metodą elektroforezy w żelu agarozowym lub poliakrylamidowym, a następnie określa ich intensywność densytometrycznie. Alternatywnie niektóre laboratoria stosują chromatografię cieczową połączoną ze spektrofotometrycznym pomiarem aktywności poszczególnych frakcji. Dostępne są także nowoczesne testy immunoinhibicyjne, które umożliwiają szybkie oznaczenie procentowego udziału izoenzymów.
Interpretacja wyników Wynik podawany jest jako procentowy udział poszczególnych izoenzymów oraz jako stosunek LDH‑1/LDH‑2. Charakterystyczne wzorce: Dominacja LDH‑1 (LDH‑1/LDH‑2 > 1) – sugeruje uszkodzenie serca lub intensywną hemolizę. Wzrost LDH‑2 – może wystąpić przy niewielkim uszkodzeniu mięśnia sercowego, a także w chorobach wątroby i nerek. Podwyższone LDH‑3 i LDH‑4 – niespecyficzne, obserwowane w sepsie, chorobach płuc oraz niektórych nowotworach.