Cel badania Analiza ma na celu zmierzenie koncentracji wolnych łańcuchów immunoglobulin lambda (FLC‑λ) w próbce moczu. Podwyższone wartości wskazują na monoklonalną produkcję łańcuchów lekkich, co jest typowe dla dyscrasii plazmocytowych, a także może pomóc w ocenie uszkodzenia nerek wywołanego nadmiarem białek lekkich. Wskazania kliniczne Rozpoznanie lub wykluczenie szpiczaka mnogiego, szklanki lekkich łańcuchów oraz choroby Waldenströma.
Monitorowanie przebiegu znanych dyscrasii plazmocytowych, w tym ocena skuteczności terapii. Badanie przy niejasnym białkomoczu, gdy standardowe oznaczenia (białko całkowite, albumina) nie wyjaśniają przyczyny. Ocena wpływu nadmiernej produkcji FLC na czynność nerek. Rozpoznawanie rzadkich zespołów immunologicznych, w których obserwuje się zwiększoną syntezę wolnych łańcuchów.
W kontekście autyzmu i zaburzeń neurorozwojowych: u pacjentów z ASD, PANS/PANDAS lub innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, u których występują objawy przewlekłego zapalenia lub nieprawidłowości immunologiczne, oznaczenie FLC‑λ może pomóc wykluczyć współistniejącą dyscrasię plazmocytową. Materiał biologiczny Świeży mocz – zalecany jest pierwszy poranny oddanie lub 24‑godzinny zbiór, aby zapewnić maksymalną standaryzację.
Metoda Stężenie FLC‑λ wyznacza się metodą immunoturbidymetrii lub nephelometrii, wykorzystując wysoko specyficzne monoklonalne przeciwciała skierowane przeciwko łańcuchom lambda. Wynik podaje się w mg/L, a przy jednoczesnym oznaczeniu kreatyniny – w mg/g kreatyniny, co eliminuje wpływ zmienności objętości moczu. Analiza odbywa się w ściśle kontrolowanych warunkach temperatury i pH, co gwarantuje wysoką precyzję i powtarzalność.
Przygotowanie pacjenta Pacjent powinien zebrać próbkę pierwszego porannego moczu lub 24‑godzinny zbiór, dbając o uniknięcie zanieczyszczenia (np. Nie jest wymagana specjalna dieta ani odstawienie leków, chyba że lekarz wskaże inaczej (np. w przypadku leków wpływających na filtrację kłębuszkową). Interpretacja wyników Zakres referencyjny dla wolnych łańcuchów lambda w moczu wynosi zazwyczaj 0–7 mg/L (lub 0–0,2 mg/g kreatyniny przy korekcie).
Wyniki powyżej normy mogą sugerować: Monoklonalną syntezę łańcuchów lekkich – charakterystyczną dla szpiczaka mnogiego, szklanki lekkich łańcuchów. Uszkodzenie nerek spowodowane odkładaniem się FLC, prowadzące do białkomoczu. Rzadkie choroby autoimmunologiczne lub zapalne, w których obserwuje się zwiększoną produkcję FLC.