Cel badania Test ma na celu ilościowe oznaczenie wolnych łańcuchów lekkich immunoglobuliny typu kappa (FLC‑kappa) wydzielanych do moczu. Podwyższone stężenie tych fragmentów świadczy o nieprawidłowej, monoklonalnej produkcji immunoglobulin przez komórki plazmatyczne. Wskazania kliniczne Diagnostyka i różnicowanie szpiczaka mnogiego oraz innych nowotworów komórek plazmatycznych, takich jak szpiczak lekkich łańcuchów (AL) czy plazmocytoma.
Wykrywanie białek Bence’a Jonesa – wolnych łańcuchów lekkich, które mogą być wydalane w moczu. Monitorowanie skuteczności terapii i ocena remisji u pacjentów z chorobami plazmocytarnymi. Ocena funkcji nerek w przebiegu tych chorób – zaleganie FLC w kanalikach nerkowych może prowadzić do białkomoczu i uszkodzenia nerek.
Wsparcie diagnostyczne w niektórych zaburzeniach immunologicznych i autoimmunologicznych, które mogą współistnieć z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem. Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Materiał: 24‑godzinna zbiórka moczu (próbka całkowita) lub jednorazowa próbka poranna, zgodnie z zaleceniami laboratorium.
Przygotowanie: nie wymaga specjalnej diety; w trakcie 24‑godzinnej zbiórki należy unikać intensywnego wysiłku fizycznego oraz bardzo dużych dawek białka, które mogą wpływać na objętość i skład moczu. Próbka powinna być przechowywana w temperaturze 2‑8 °C i dostarczona do laboratorium w ciągu 24 h od pobrania. Metoda Stężenie FLC‑kappa w moczu oznacza się najczęściej metodą immunoenzymatyczną (ELISA) lub immunochemiluminescencyjną (ICL).
Test wykorzystuje monoklonalne przeciwciała skierowane przeciwko specyficznemu epitopowi łańcucha kappa, które po związaniu analitu generują sygnał proporcjonalny do jego koncentracji. W niektórych laboratoriach stosuje się także technikę nephelometryczną. Interpretacja wyników Zakres prawidłowy: zwykle Wynik podwyższony może wskazywać na: Monoklonalny proces plazmocytarny – szpiczak wielopostaciowy, szpiczak lekkich łańcuchów, plazmocytoma.
Uszkodzenie nerek spowodowane odkładaniem wolnych łańcuchów w kanalikach (białkomocz). Rzadkie choroby autoimmunologiczne lub zapalne z nadprodukcją łańcuchów lekkich. Wartości wyraźnie powyżej 100 mg/L zazwyczaj wymagają dalszych badań, w tym oznaczenia wolnych łańcuchów w surowicy, immunofiksacji, oraz obrazowania kości i szpiku. W interpretacji należy uwzględnić czynnik korygujący funkcję nerek (np.