Cel badania Test określa stężenie wolnych łańcuchów lekkich klasy lambda (FLC‑λ) w surowicy krwi. Łańcuchy te są wydzielane w nadmiarze przez komórki plazmatyczne i ich poziom odzwierciedla zarówno aktywność nowotworową, jak i funkcję nerek, które odpowiadają za ich eliminację. Wskazania kliniczne Diagnostyka oraz kontrola monoklonalnych gammapatii, w tym szpiczaka mnogiego, szpiczaka plazmocytowego i innych nowotworów limfoproliferacyjnych.
Ocena ryzyka i postępu amyloidozy typu AL, w której nadmiar FLC‑λ osadza się w tkankach. Wykrywanie nieprawidłowości immunologicznych w chorobach autoimmunologicznych z nadprodukcją łańcuchów immunoglobulin. Monitorowanie supresji szpiku kostnego po intensywnej chemioterapii, radioterapii lub przeszczepie szpiku. Uzupełnienie diagnostyki w przypadkach niejednoznacznych wyników elektroforezy białek.
Badanie w kontekście zaburzeń neurorozwojowych (ASD, PANS/PANDAS) w celu wykrycia ewentualnych nieprawidłowości immunologicznych, które mogą wpływać na przebieg i nasilenie objawów. Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Materiał: surowica pobrana z żyły (ok. Przygotowanie: nie wymaga głodówki; przed pobraniem unikać intensywnego wysiłku fizycznego oraz sytuacji prowadzących do hemolizy próbki (np.
W przypadku pacjentów z niewydolnością nerek zaleca się jednoczesne oznaczenie kreatyniny i eGFR w celu korekty wyniku. Metoda oznaczania Stężenie FLC‑λ wyznacza się najczęściej metodą immunonephelometrii lub immunoturbidymetrii, wykorzystując monoklonalne przeciwciała skierowane przeciwko specyficznemu epitopu łańcucha lambda. Systemy automatyczne zapewniają wysoką czułość (dolna granica wykrywalności ≈ 0,1 mg/L) oraz krótkie czasy analizy (≈ 5‑10 min).
Interpretacja wyników Podwyższony poziom FLC‑λ – wskazuje na monoklonalną proliferację komórek plazmatycznych produkujących łańcuchy lambda (np. szpiczak wielopostaciowy, amyloidoza AL) lub na upośledzoną eliminację przez nerki. Obniżony poziom FLC‑λ – może odzwierciedlać supresję szpiku kostnego po chemioterapii lub radioterapii. Stosunek λ/kappa (FLC‑λ/FLC‑κ) – kluczowy wskaźnik równowagi łańcuchów.
Wartość powyżej 1,65 sugeruje przewagę łańcucha lambda, natomiast poniżej 0,26 – dominację kappa. Wartości referencyjne – typowy zakres dla FLC‑λ wynosi 0,57‑2,63 mg/L, ale należy uwzględnić specyfikę laboratorium oraz ewentualne korekty związane z czynnikami nerkowymi. Znaczenie kliniczne i monitorowanie Regularne oznaczanie FLC‑λ umożliwia: Wczesne wykrycie nawrotu choroby lub progresji nowotworu. Ocena skuteczności terapii celowanej przeciw komórkom plazmatycznym (np.