Cel badania Analiza ma na celu precyzyjne oznaczenie ilości łańcuchów lekkich immunoglobulin klasy kappa (κ) w osoczu krwi. Badane są zarówno wolne łańcuchy (niepowiązane z łańcuchami ciężkimi), jak i te tworzące kompletny immunoglobulinowy fragment, co umożliwia wykrycie nieprawidłowości w produkcji przeciwciał. Wskazania kliniczne Diagnostyka i monitorowanie gammopatii, w tym szpiczaka mnogiego, szklistej choroby komórek B oraz Monoklonalnej Gammopatii Nieoznaczonej (MGUS).
Ocena stanów limfoproliferacyjnych: chłoniaki, białaczki limfocytarne, inne nowotwory układu limfatycznego. Różnicowanie przy podwyższonych poziomach immunoglobulin – rozpoznanie monoklonalnych białek przeciwciał. Wsparcie w badaniach przy podejrzeniu zaburzeń autoimmunologicznych lub nadreaktywności immunologicznej. W kontekście zaburzeń neurorozwojowych (np.
ASD, PANS/PANDAS) – monitorowanie potencjalnych nieprawidłowości immunologicznych, które mogą współistnieć z objawami neurologicznymi. Materiał i przygotowanie pacjenta Do badania wymagana jest krew pobrana z żyły w probówce bez dodatku antykoagulantu (surowica). Nie jest wymagana specjalna diety ani post, chyba że lekarz zaleci inaczej. Próbka powinna być przetworzona w ciągu 2–4 godzin od pobrania.
Metoda pomiarowa Stężenie łańcuchów kappa określa się przy użyciu jednej z następujących technik: nefelometria – pomiar rozpraszania światła przez kompleksy antygen‑przeciwciało, pozwalający na szybkie i precyzyjne wyznaczenie stężenia. immunofiksacja elektroforetyczna – rozdzielenie białek w polu elektrycznym, a następnie ich identyfikacja przy użyciu przeciwciał skierowanych przeciwko kappa.
immunoturbidymetria – alternatywna metoda oparta na zmianie przejrzystości roztworu po związaniu przeciwciał z łańcuchem kappa. Zakresy referencyjne i interpretacja wyników Wartości referencyjne mogą się nieco różnić w zależności od zastosowanej metody, jednak przyjęto następujące przedziały: Wolne łańcuchy kappa w surowicy: Stosunek kappa do lambda (κ/λ): 0,26‑1,65.
Interpretacja: Wzrost poziomu wolnych łańcuchów kappa lub podwyższony stosunek κ/λ sugeruje monoklonalną proliferację limfocytów B – typowy znak szpiczaka mnogiego, MGUS lub innych nowotworów limfatycznych. Obniżony stosunek κ/λ może wskazywać na dominację łańcucha lambda, co również wymaga dalszej oceny. Wyniki należy zawsze korelować z dodatkowymi badaniami, takimi jak immunofiksacja, biopsja szpiku, badania obrazowe oraz pełna morfologia krwi.