Cel badania Określenie stężenia lacozamidu (Lakozamid) w surowicy krwi w celu: monitorowania terapii przeciwpadaczkowej, sprawdzenia prawidłowości przyjmowania leku, identyfikacji przedawkowania lub niewystarczającego poziomu leku, dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek lub przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na metabolizm lacozamidu.
Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Do badania wykorzystuje się krew żylna pobraną do probówki bez dodatku antykoagulantu, z której po wirowaniu otrzymuje się surowicę. Próbka powinna być pobrana: przy ustalonym czasie względem ostatniej dawki – najczęściej przed następną dawką (tzw.
poziom spoczynkowy), zwykle 12‑24 h po przyjęciu leku, po co najmniej 8 h od posiłku, aby uniknąć wpływu lipofilii na wyniki, w warunkach sterylnych, w temperaturze 2‑8 °C i dostarczona do laboratorium w ciągu 24 h od pobrania.
Wskazania kliniczne leczenie padaczki u dzieci i dorosłych, w tym u osób z ASD lub innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, neuropatyczny ból przewlekły, monitorowanie terapii przy współistnieniu chorób wątroby, nerek lub przy stosowaniu inhibitorów CYP3A4/5, ocena przyczyn niekontrolowanych napadów pomimo terapii, potencjalne przedawkowanie lub podejrzenie toksyczności.
Metoda Stężenie lacozamidu wyznacza się metodą chromatografii cieczowej sprzężonej z spektrometrią mas (LC‑MS/MS). Metoda charakteryzuje wysoką czułość (dolna granica wykrywalności ≈ 0,2 µg/mL) oraz precyzję (CV Interpretacja wyników Zakres terapeutyczny lacozamidu w surowicy wynosi zazwyczaj 5‑15 µg/mL.
Wyniki należy interpretować w kontekście: dawki przyjmowanego leku i czasu pobrania próbki, funkcji wątroby i nerek, obecności leków współistniejących, które mogą zwiększać lub zmniejszać stężenie lacozamidu, objawów klinicznych (np. objawy toksyczności: zawroty głowy, zaburzenia widzenia, zaburzenia rytmu serca).