Cel badania Określenie ilości kwasu wanilinomigdałowego (VMA) wydalanego w 24‑godzinnej zbiórce moczu. VMA jest końcowym metabolitem katecholamin (adrenaliny, noradrenaliny i dopaminy), a jego podwyższony poziom wskazuje na zwiększoną syntezę i katabolizm tych związków. Wskazania kliniczne Podejrzenie nowotworów wydzielających katecholaminy: pheochromocytoma, paraganglioma, neuroblastoma, chromocytoma.
Kontrola skuteczności leczenia chirurgicznego lub farmakologicznego u pacjentów z potwierdzonymi guzami katecholaminogennymi. Diagnostyka przy niejasnej nadciśnieniu tętniczym, napadach paniki, potliwości nocnej, tachykardii lub innych napadowych objawów autonomicznych. Rozszerzone badania w kontekście zaburzeń neurorozwojowych, gdy występują objawy dysregulacji autonomicznej (np.
Materiał Dobowa zbiórka moczu (DZM) – 24‑godzinny okres, pełny wypróżnienie, minimalna objętość 500 ml. Próbka powinna być pobrana w pojemniku z dodatkiem kwasu (np. kwasu fosforowego) w celu stabilizacji VMA. Przygotowanie pacjenta Przed pobraniem DZM należy: Unikać spożywania produktów bogatych w katecholaminy (banany, awokado, czekolada, kawa, herbata, wino, czerwone mięso) przez co najmniej 48 h. Zrezygnować z przyjmowania leków mogących podwyższyć poziom VMA (np.
dekonabet, metyldopa, leki przeciwdepresyjne, niektóre antybiotyki) po konsultacji z lekarzem. Zapewnić stałe warunki przechowywania próbki – chłodzenie (2‑8 °C) i ochronę przed światłem. Metoda Analiza VMA odbywa się zazwyczaj metodą chromatografii cieczowej wysokiej wydajności (HPLC) z detekcją elektrochemiczną lub spektrometrią mas (LC‑MS/MS). Próbka jest najpierw poddawana ekstrakcji, a następnie rozdzielana i ilościowo oznaczana względem wzorca kalibracyjnego.
Interpretacja wyników Normy laboratoryjne mogą się nieco różnić, ale typowo przyjmuje się: VMA w DZM Wartości powyżej normy sugerują zwiększoną produkcję katecholamin i wymagają dalszej diagnostyki obrazowej (USG, TK, MR) oraz oceny klinicznej.
Wzrost VMA może być także spowodowany czynnikami niepatologicznymi: intensywny wysiłek fizyczny, stres, niektóre leki, dieta bogata w katecholaminy – w takich sytuacjach należy powtórzyć badanie po wyeliminowaniu czynników zakłócających. Kod ICD Badanie jest klasyfikowane pod kodem ICD‑10 M47 (zaburzenia kręgosłupa), co w praktyce oznacza konieczność dopasowania kodu diagnostycznego do konkretnego stanu klinicznego (np.