Cel badania Pomiar stężenia kwasu walproinowego (valproinianu) w surowicy krwi pozwala ocenić, czy pacjent znajduje się w zakresie terapeutycznym leku, wykryć ewentualne przedawkowanie oraz sprawdzić przyjmowanie leku zgodnie z zaleceniami.
Wskazania kliniczne monitorowanie stałej terapii przeciwpadaczkowej, w tym przy padaczce ogniskowej i uogólnionej kontrola leczenia choroby dwubiegunowej, migreny profilaktycznej oraz innych wskazań, w których stosuje się kwas walproinowy podejrzenie przedawkowania lub toksyczności leku ocena przyjmowania leku (adherencji) oraz interakcji z innymi preparatami pacjenci z zaburzeniami neurorozwojowymi (np.
ASD, PANS/PANDAS), którzy przyjmują kwas walproinowy w ramach terapii objawowej Materiał krew żylna – 5 ml surowica (próbka po odwirowaniu, bez dodatku antykoagulantu) oznaczenie kodu ICD: T59 – zatrucie lekami przeciwpadaczkowymi, środkami uspokajającymi i nasennymi Przygotowanie pacjenta Przygotowanie nie wymaga głodówki. „trough level”, czyli tuż przed następną dawką leku (zwykle 12 h po przyjęciu), aby uzyskać najniższe, stabilne stężenie w osoczu.
Należy unikać hemolizy i opóźnień w przetwarzaniu próbki – surowica powinna być oddzielona w ciągu 30 min od pobrania i przechowywana w temperaturze 2‑8 °C do momentu analizy. Metoda Stężenie kwasu walproinowego wyznacza się najczęściej metodami chromatograficznymi, takimi jak wysokosprawna chromatografia cieczowa (HPLC) z detekcją UV lub spektrometrią masową (GC‑MS).
W niektórych laboratoriach stosuje się także testy immunoenzymatyczne (ELISA), które umożliwiają szybkie uzyskanie wyniku. Interpretacja wyników Zakres terapeutyczny: 50‑100 µg/ml (0,35‑0,70 mmol/l). Wartości w tym przedziale zapewniają skuteczność przeciwpadaczkową przy minimalnym ryzyku działań niepożądanych.
Stężenie podterapeutyczne ( Stężenie toksyczne (> 150 µg/ml) – zwiększa ryzyko działań niepożądanych, takich jak senność, wymioty, zaburzenia koagulacji, hepatotoksyczność, a w skrajnych przypadkach – śpiączka. W przypadku wyników poza zakresem terapeutycznym zaleca się korektę dawki, ocenę interakcji lekowych oraz, w razie potrzeby, dodatkowe badania wątrobowe i hematologiczne.