Przejdź do treści

Kwas homowanilinomigdałowy (HVA)

Cel badania Oznaczenie ilości kwasu homowanilinomigdałowego (HVA) w moczu, będącego głównym produktem degradacji dopaminy po działaniu enzymów monoaminooksydazy (MAO) i katechol-O‑metylotransferazy (COMT). Poziom HVA pozwala ocenić intensywność przemiany dopaminy w organizmie. Wskazania kliniczne Diagnostyka podejrzenia guzów wydzielających katecholaminy, takich jak pheochromocytoma, neuroblastoma czy paraganglioma.

Kontrola skuteczności leczenia i monitorowanie nawrotu po terapii guzów katecholaminowych. Ocena zaburzeń metabolizmu dopaminy w chorobach neurologicznych (np. Parkinson, zespoły ruchowe) oraz w zaburzeniach rozwojowych, w tym w niektórych przypadkach autyzmu (ASD) i innych zaburzeniach neurorozwojowych.

Badanie przy niejasnych objawach nadciśnienia tętniczego, napadowego, tachykardii, bólów głowy, nudności, wymiotów lub innych symptomów sugerujących nadmierną aktywność układu adrenergicznego. Materiał biologiczny i zbiórka 24‑godzinna zbiórka moczu (próbka całościowa) oznaczona kodem ICD: KW-HWAN. Wymagana jest pełna objętość oddana w ciągu jednego dnia, bez przerw w zbieraniu.

Metoda analityczna Stężenie HVA najczęściej określa się przy użyciu wysokosprawnej chromatografii cieczowej sprzężonej z detekcją masową (HPLC‑MS). Alternatywnie dostępna jest metoda immunoenzymatyczna (ELISA), która wymaga przygotowania próbki, jej filtracji oraz kalibracji z użyciem standardów wewnętrznych.

Interpretacja wyników Wartość podwyższona – wskazuje na zwiększoną syntezę i/lub uwolnienie dopaminy, co jest charakterystyczne dla pheochromocytoma, neuroblastomy, paragangliomy oraz niektórych stanów stresowych. Wartość obniżona – może odzwierciedlać niedobór dopaminy, zaburzenia enzymatyczne (np. deficyt MAO lub COMT), choroby neurodegeneracyjne lub wpływ leków hamujących syntezę dopaminy (np.

Interpretację należy zawsze powiązać z objawami klinicznymi oraz dodatkowymi badaniami biochemicznymi, takimi jak pomiar metanefryn, adrenaliny i noradrenaliny w moczu. Przygotowanie pacjenta Pacjent powinien zebrać całą mocz wydalaną w ciągu 24 h, unikając jednocześnie:\n spożycia dużych ilości białka, kofeiny oraz produktów bogatych w tyraminę (np. sery dojrzewające, wędliny), przyjmowania leków wpływających na metabolizm katecholamin (np.