Kreatynina

Cel badania Kreatynina w surowicy jest produktem rozpadu fosfokreatyny w mięśniach szkieletowych. Ponieważ jest usuwana wyłącznie przez nerki, jej stężenie we krwi odzwierciedla tempo filtracji kłębuszkowej (GFR) i pozwala ocenić ogólną wydolność nerek.

Wskazania kliniczne monitorowanie funkcji nerek u osób z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą mellitus lub innymi czynnikami ryzyka nefropatii; diagnozowanie i ocena postępu przewlekłej choroby nerek (PChN); ocena stanu nerek przed podaniem leków o potencjale nefrotoksycznym, w tym antybiotyków, leków immunosupresyjnych oraz niektórych leków przeciwpadaczkowych stosowanych u osób z ASD; kontrola równowagi wodno-elektrolitowej i ryzyka odwodnienia; rutynowa ocena zdrowia w ramach profilaktyki medycznej, także u dzieci i młodzieży z zaburzeniami neurorozwojowymi.

Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Do analizy pobiera się krew żylna, najczęściej w probówce z żelatyną lub heparyną. Długotrwały post nie jest konieczny, ale zaleca się unikanie intensywnego wysiłku fizycznego oraz spożycia dużych ilości mięsa lub suplementów białkowych w ciągu 24 h przed pobraniem, gdyż mogą one sztucznie podwyższyć wynik.

Metoda pomiaru Stężenie kreatyniny wyznacza się dwoma powszechnie stosowanymi technikami: Metoda Jaffego – reakcja chemiczna z kwasem picrynowym, w wyniku której powstaje kolorowy kompleks mierzalny spektrofotometrycznie. Metoda jest prosta, ale może być podatna na interferencje (np. Metoda enzymatyczna – wykorzystuje specyficzny enzym (np. kreatyninazę) przekształcający kreatyninę w mierzalny produkt.

Charakteryzuje się wyższą specyficznością i mniejszą wrażliwością na czynniki zakłócające. Wynik podaje się w jednostkach µmol/L lub mg/dL, w zależności od przyjętego standardu laboratorium.

Interpretacja wyników Normy referencyjne różnią się w zależności od płci, wieku, masy mięśniowej oraz zastosowanej metody: Kobiety: 44‑80 µmol/L (0,5‑0,9 mg/dL); Mężczyźni: 62‑106 µmol/L (0,7‑1,2 mg/dL); Dzieci (zależnie od wieku): 30‑70 µmol/L, przy czym wartości rosną wraz z wiekiem i masą ciała.