Cel badania Badanie ma na celu wykrycie w próbce moczu śladowych ilości kokainy oraz jej głównego metabolitu – benzoylecgoniny. Dzięki temu można ustalić, czy dana osoba była narażona na działanie tej substancji w ostatnim okresie. Wskazania kliniczne Potwierdzenie lub wykluczenie użycia kokainy w sytuacjach medycznych, prawnych i rehabilitacyjnych. Monitorowanie skuteczności terapii odwykowej u osób uzależnionych od kokainy.
Ocena ryzyka narażenia na narkotyki w kontekście zaburzeń neurorozwojowych, w tym u pacjentów z ASD, gdzie używanie substancji może wpływać na przebieg i nasilenie objawów. Wymagania pracodawców, instytucji edukacyjnych lub organów ścigania. Materiał i przygotowanie pacjenta Do badania wymagana jest świeża próbka moczu (minimum 30 ml). Nie wymaga specjalnego przygotowania dietetycznego, jednak zaleca się unikanie spożycia dużych ilości kwasów (np.
cytryn, pomarańczy) w ciągu 24 h przed pobraniem, aby zminimalizować ryzyko fałszywych wyników. Metoda Analiza odbywa się najczęściej metodą immunochemiczną (testy immunoenzymatyczne, ELISA) lub techniką chromatografii gazowej połączonej ze spektrometrią mas (GC‑MS), która potwierdza wynik przesiewowy i pozwala na dokładne oznaczenie stężenia benzoylecgoniny.
Interpretacja wyników Negatywny wynik – brak wykrywalnych ilości kokainy/metabolitu w próbce; nie wykryto spożycia w okresie obejmowanym przez test (zwykle 2‑4 dni). Pozytywny wynik – wykryto benzoylecgoninę powyżej ustalonego progu (zazwyczaj 150 ng/ml). Wskazuje na spożycie kokainy w ostatnich dniach; wymaga potwierdzenia metodą GC‑MS. Wynik niejednoznaczny – stężenie bliskie granicy detekcji; zaleca się powtórzenie badania lub użycie bardziej czułej metody.
Uwagi dodatkowe W przypadku osób z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym ASD, regularne monitorowanie ekspozycji na substancje psychoaktywne może być elementem szerszej oceny środowiskowej i behawioralnej, wpływając na planowanie interwencji terapeutycznych.