Cel badania Badanie oznacza stężenie w surowicy izoenzymu MM kinazy kreatynowej (CK‑MM), który jest specyficzny dla mięśni szkieletowych. Pomaga wykryć uszkodzenie mięśni, ocenić aktywność chorób mięśniowych oraz odróżnić uszkodzenia mięśni szkieletowych od uszkodzeń serca, gdzie podwyższony jest izoenzym CK‑MB. Wskazania kliniczne Ocena uszkodzenia mięśni po urazie, intensywnym wysiłku lub w przebiegu rabiomylolizy (ICD‑10: M62.5).
Diagnostyka i monitorowanie postępu dystrofii mięśniowych oraz innych miopatii (ICD‑10: G71.0, G73.0). Wspomaganie rozpoznania zaburzeń neurorozwojowych, w których obserwuje się nieprawidłowości mięśniowe, np. w autyzmie, PANS/PANDAS, zespołach spektrum autyzmu (ICD‑10: F84.0, F84.9). Kontrola skutków ubocznych leków myotoksycznych (np.
Rozróżnienie przyczyn podwyższonego ogólnego poziomu kinazy kreatynowej – wykluczenie przyczyn sercowych (CK‑MB) na korzyść przyczyn mięśniowych. Metoda Analiza przeprowadzana jest na surowicy pobranej z krwi żylnej. Stosuje się jedną z następujących technik: Immunoinhibicja – przeciwciała specyficzne dla izoenzymu MM hamują jego aktywność; różnica w aktywności enzymatycznej przed i po inhibicji pozwala wyznaczyć stężenie CK‑MM.
Elektroforeza izoenzymowa – rozdzielenie izoenzymów CK‑MM, CK‑MB i CK‑BB w żelu, a następnie densytometria w celu ilościowego oznaczenia. Test enzymatyczny – pomiar szybkości przemiany kreatyniny fosforanu w kreatynę przy użyciu substratu i spektrofotometrycznej detekcji powstałego NADH. Interpretacja wyników Wartość prawidłowa: 0‑5 U/L (zakres może się różnić w zależności od laboratorium). Podwyższone poziomy wskazują na: Uszkodzenie mięśni szkieletowych (np.
uraz, intensywny wysiłek, rabdomioliza). Aktywne choroby mięśniowe – dystrofie, zapalne miopatie. Obniżone poziomy są rzadkie i mogą wystąpić przy ciężkiej niewydolności wątroby lub w przebiegu niektórych zaburzeń metabolicznych. W połączeniu z badaniem CK‑MB i ogólnym CK, wynik CK‑MM umożliwia precyzyjne określenie, czy podwyższony poziom kinazy kreatynowej ma charakter mięśniowy czy sercowy.
Przygotowanie pacjenta Przed pobraniem krwi nie jest wymagana specjalna dieta; zaleca się jednak: Unikanie intensywnego wysiłku fizycznego przez 24‑48 h przed pobraniem próbki, aby nie podwyższyć wyniku niepowiązanie z badanym stanem. Nie przyjmowanie leków przeciwzapalnych lub statyn w dniu pobrania, jeśli to możliwe, po konsultacji z lekarzem. Standardowe przygotowanie do pobrania krwi żylnej – odpoczynek, pozycja siedząca.