Cel badania Badanie ma na celu identyfikację żywych drobnoustrojów z rodzaju Campylobacter, najczęściej Campylobacter jejuni, w materiale kałowym. Potwierdzenie obecności patogenu pozwala rozpoznać kampylobakteriozę – infekcję żołądkowo‑jelitową, a w cięższych przypadkach septyczną. Wskazania kliniczne Ostra biegunka (wodnista lub krwawa) trwająca od kilku dni do tygodnia. Towarzyszące objawy: gorączka, nudności, wymioty, bóle brzucha, wzdęcia.
Podróż do regionów o podwyższonym ryzyku zakażeń pokarmowych. Kontakt z surowym mięsem drobiowym, niepasteryzowanym mlekiem lub innymi produktami pochodzenia zwierzęcego. Dzieci poniżej 6 lat, osoby w wieku 20‑35 lat oraz osoby starsze – grupy najczęściej dotknięte infekcją. Pacjenci z osłabioną odpornością (np. HIV/AIDS, nowotwory, marskość wątroby, cukrzyca).
U osób z podejrzeniem powikłań po infekcji: reaktywne zapalenie stawów, zespół Guillain‑Barré, zapalenie pęcherzyka żółciowego, trzustki, wątroby, otrzewnej, a także zapalenie mięśnia sercowego, osierdzia czy nerek. U osób z autyzmem (ASD) lub innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, u których nagłe nasilenie objawów żołądkowo‑jelitowych może wpływać na zachowanie neurobehawioralne. Stany po antybiotykoterapii, które mogą wywołać wtórną infekcję bakteryjną.
Przygotowanie pacjenta Próbkę kału należy pobrać w warunkach sterylnych, najlepiej rano, i dostarczyć do laboratorium w ciągu 2 h od pobrania lub w pojemniku z podtrzymującym roztworem Cary‑Blair. Przed pobraniem zaleca się unikanie antybiotyków, probiotyków oraz leków przeciwbiegunkowych przez co najmniej 48 h, gdyż mogą one hamować wzrost bakterii w kulturze. Metoda wykonania Materiał jest nanoszony na selektywne podłoże (np.
agar Skirrow, Campylobacter selective agar) zawierające antybiotyki hamujące wzrost innych mikroorganizmów. Następnie inkubuje się go w warunkach mikroaerofilnych (5‑10 % O₂, 10‑15 % CO₂) w temperaturze 42 °C przez 48‑72 h. Campylobacter charakteryzuje się ruchem „śrubowym” pod mikroskopem oraz tworzy kolonie szare‑jasnobrązowe. Dodatkowo można zastosować: Testy biochemiczne (utlenianie cytochromu c, hydrolyza katalazy).
Metody molekularne – PCR skierowane przeciwko genowi hipO lub 16S rRNA, zwiększające czułość i skracające czas uzyskania wyniku. Testy antygenowe immunochromatograficzne jako szybka alternatywa. Po izolacji szczepu możliwe jest wykonanie testu wrażliwości na antybiotyki (np. Interpretacja wyników Negatywny (–) – w kulturze nie wyhodowano bakterii.