Cel badania Badanie ma na celu wyznaczenie ilości jodu wydalanego z moczem, co stanowi wiarygodny wskaźnik całkowitego zasobu tego mikroelementu w organizmie. Wskazania kliniczne Podejrzenie nadmiaru jodu (hiperjodozja) w organizmie. Monitorowanie poziomu jodu u osób przyjmujących leki, suplementy lub preparaty wielowitaminowe zawierające jod. Ocena funkcji tarczycy w kontekście zaburzeń jej pracy spowodowanych nadmiarem jodu.
Kontrola stanu jodu u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym ASD, ze względu na wpływ jodu na rozwój neurologiczny i funkcje tarczycowe. Materiał biologiczny Materiał: Mocz – 24‑godzinna zbiórka, co zapewnia reprezentatywny pomiar wydalania jodu w ciągu całego dnia. Metoda Stężenie jodu w próbce moczu oznacza się najczęściej metodą spektrofotometrii lub spektrometrii mas z indukcyjnie sprzężoną plazmą (ICP‑MS).
Obie techniki pozwalają na precyzyjne określenie ilości jodu w mikrogramach na litr (µg/L). Przygotowanie pacjenta Pacjent powinien zebrać całą objętość moczu wydalonego w ciągu 24 godzin, rozpoczynając od pierwszego oddania po opróżnieniu pęcherza. W trakcie zbiórki zaleca się: Unikanie suplementów i leków zawierających jod przez co najmniej 48 godzin przed rozpoczęciem zbiórki. Stosowanie zwykłej diety, ale bez dodatkowych produktów wzbogaconych w jod (np.
Przechowywanie próbki w chłodni (2‑8 °C) i dostarczenie jej do laboratorium w ciągu 24 h od zakończenia zbiórki. Interpretacja wyników Wynik podaje się w µg/L lub µg/g kreatyniny. Przybliżone zakresy referencyjne dla dorosłych: Norma: 50‑150 µg/L (lub 30‑100 µg/g kreatyniny). Wartości podwyższone: powyżej 200 µg/L sugerują nadmiar jodu i mogą wymagać dalszej diagnostyki tarczycy.
Wartości obniżone: poniżej 30 µg/L mogą wskazywać na niedobór jodu, co w połączeniu z objawami neurologicznymi wymaga oceny dietetycznej. Interpretację wyniku powinien przeprowadzić lekarz, uwzględniając historię choroby, przyjmowane leki oraz ewentualne zaburzenia neurorozwojowe.