Cel badania Badanie polega na oznaczeniu ilości interleukiny‑6 (IL‑6) w surowicy krwi. IL‑6 jest wielofunkcyjną cytokininą, której podwyższony poziom świadczy o aktywacji układu odpornościowego, reakcji ostrej fazy oraz o możliwym neurozapalnym podłożu choroby. Wskazania kliniczne Ocena ostrej i przewlekłej reakcji zapalnej przy infekcjach bakteryjnych, wirusowych i grzybiczych.
Monitorowanie sepsy, prognozowanie ryzyka niewydolności wielonarządowej oraz ocena skuteczności terapii antyseptycznej. Diagnostyka i kontrola chorób autoimmunologicznych, m.in. reumatoidalnego zapalenia stawów, toczeń rumieniowaty układowy, zapalenia skórno-mięśniowego. Śledzenie przebiegu nowotworów hematologicznych i solidnych oraz reakcji na terapie immunomodulujące (np.
Badania nad zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem, gdzie podwyższony IL‑6 może wskazywać na neurozapalny mechanizm patologiczny. Ocena reakcji organizmu po urazach, operacjach, intensywnej rehabilitacji oraz w stanach stresu metabolicznego (otyłość, cukrzyca typu 2). Wsparcie w diagnostyce zespołu nieszczelnego jelita i chorób metabolicznych, które wiążą się ze zwiększoną produkcją IL‑6.
Metoda Stężenie IL‑6 wyznacza się najczęściej metodą immunoenzymatyczną ELISA lub techniką immunochemiluminescencji (CLIA). Obie metody charakteryzują się wysoką czułością (dolna granica wykrywalności Przygotowanie pacjenta i pobranie materiału Materiał: 4–5 ml krwi żylnej pobranej do probówki bez antykoagulantu; po odwirowaniu uzyskuje się surowicę.
Próbkę należy odwirować w ciągu 30–60 min od pobrania i przechowywać w temperaturze 2‑8 °C, jeżeli analiza zostanie wykonana w ciągu 4 h; w przeciwnym razie zamrozić w –20 °C lub niżej. Nie wymaga specjalnego postu – można pobrać zarówno na czczo, jak i po posiłku. Unikać intensywnego wysiłku fizycznego oraz silnego stresu w ciągu 24 h przed pobraniem, gdyż oba czynniki podnoszą poziom IL‑6.
Pacjenci przyjmujący leki przeciwzapalne (kortykosteroidy, NSAID, inhibitory JAK) powinni poinformować lekarza, ponieważ mogą one fałszować wynik. Interpretacja wyników Zakresy referencyjne różnią się w zależności od laboratorium, populacji i wieku pacjenta. Typowo przyjmuje się: Dorośli: 0‑7 pg/ml (wartość medianowa ≈1‑2 pg/ml). Dzieci: 0‑5 pg/ml, przy czym u noworodków i małych dzieci wartości mogą być nieco wyższe.