Cel badania Analiza poziomu insuliny w surowicy krwi ma na celu określenie, jak efektywnie trzustka wydziela hormon regulujący gospodarkę glukozową. Wynik pomaga w ocenie wrażliwości tkanek na insulinę oraz w identyfikacji stanów, w których produkcja lub działanie hormonu jest zaburzone. Wskazania kliniczne Podejrzenie insulinooporności, przedcukrzycy lub cukrzycy typu 2. Ocena przyczyn hipoglikemii po posiłkach lub w sytuacjach postprandialnych.
Monitorowanie skuteczności terapii antycukrowej, w tym leków zwiększających sekrecję insuliny. Badania w ramach zespołu metabolicznego – otyłość, nadciśnienie tętnicze, nieprawidłowa lipidogramia. Diagnostyka zespołu policystycznych jajników (PCOS) oraz innych zaburzeń endokrynologicznych wpływających na wydzielanie insuliny.
W kontekście zaburzeń neurorozwojowych, w tym autyzmu (ASD), w celu wykrycia współistniejących nieprawidłowości metabolicznych, które mogą modulować funkcje poznawcze i zachowanie. Metoda pomiaru Próbka krwi pobierana jest z żyły, najczęściej po nocnym poście (8‑12 h).
Po odwirowaniu uzyskuje się surowicę, którą poddaje się jednej z następujących metod immunologicznych: ELISA (test immunoenzymatyczny) – wykorzystuje przeciwciała wiążące wolną insulinę i enzymatyczną reakcję kolorymetryczną. Immunochemiluminescencja – oparta na znakowaniu przeciwciał fluorochromem lub luminoforem, co zapewnia wysoką czułość i precyzję.
Obie techniki pozwalają na dokładne określenie stężenia wolnej (biologicznie czynnej) insuliny w jednostkach µU/mL lub pmol/L. Przygotowanie pacjenta Post trwający co najmniej 8 godzin przed pobraniem krwi; dopuszczalne picie wody. Unikanie intensywnego wysiłku fizycznego oraz silnego stresu w dniu badania, które mogą tymczasowo podnieść poziom insuliny. W przypadku przyjmowania leków wpływających na wydzielanie lub metabolizm insuliny (np.
metformina, sulfonylomoczniki, glukokortykosteroidy) należy skonsultować się z lekarzem w sprawie ewentualnej modyfikacji dawkowania przed pobraniem próbki. Interpretacja wyników Zakres prawidłowy: zazwyczaj 2‑25 µU/mL (wartość referencyjna może się różnić w zależności od laboratorium i zastosowanej metody).