Cel badania Badanie polega na określeniu koncentracji inhibiny B w surowicy krwi. Inhibina B jest glikoproteiną produkowaną przez komórki Sertoliego w jądrach oraz komórki ziarniste w jajnikach. Poziom tego hormonu odzwierciedla aktywność osi podwzgórze‑przysadka‑gonady i służy jako wskaźnik rezerwy jajnikowej u kobiet oraz efektywności spermatogenezy u mężczyzn.
Wskazania kliniczne Ocena rezerwy jajnikowej przed rozpoczęciem technik wspomaganego rozrodu (IVF, ICSI, inseminacja). Diagnostyka niepłodności zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn. Monitorowanie funkcji jąder w przypadkach hipogonadyzmu, zespołu Klinefeltera, po chemioterapii lub radioterapii. Badanie przyspieszonego lub opóźnionego dojrzewania płciowego. Rozpoznanie zespołu policystycznych jajników (PCOS) – typowo podwyższony poziom inhibiny B.
Ocena ewentualnych zaburzeń osi podwzgórze‑przysadka‑gonady u dzieci i młodzieży z autyzmem lub innymi zaburzeniami neurorozwojowymi. Wspomaganie oceny ryzyka wystąpienia nowotworów jąder (np. seminoma) poprzez monitorowanie nieprawidłowych wartości. Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Surowica krwi – pobranie 3‑5 ml krwi żylnej, najlepiej rano, po co najmniej 8‑godzinnym poście.
Unikać intensywnego wysiłku fizycznego oraz spożycia alkoholu w ciągu 24 h przed pobraniem. U mężczyzn zaleca się pobranie próbki po 2‑3 dniach od ostatniej ejakulacji, aby ograniczyć zmienność wyników. W przypadku kobiet w fazie cyklu menstruacyjnego warto odnotować dzień cyklu, gdyż poziom inhibiny B może nieznacznie różnić się w zależności od fazy folikularnej.
Metoda Stężenie inhibiny B wyznacza się metodą immunochemiczną – najczęściej immunoenzymatycznym testem ELISA (Enzyme‑Linked Immunosorbent Assay) lub techniką immunochemiluminescencji. Obie metody charakteryzują się wysoką czułością (detekcja w zakresie 10‑500 pg/ml) i specyficznością, a wyniki podaje się w jednostkach pg/ml.
Interpretacja wyników Kobiety w wieku rozrodczym Wartości powyżej 200 pg/ml sugerują dobrą rezerwę jajnikową i wysokie prawdopodobieństwo uzyskania licznych oocytów w trakcie stymulacji. Poziomy poniżej 50 pg/ml wskazują na ograniczoną rezerwę, co może wymagać wcześniejszego rozważenia technik wspomaganego rozrodu lub oceny ryzyka przedwczesnej menopauzy. Wartości pośrednie (50‑200 pg/ml) wymagają korelacji z innymi markerami (AMH, FSH, estradiol) oraz z oceną kliniczną.