Cel badania Określenie ilości infliksymabu (IFX) w surowicy krwi oraz identyfikacja przeciwciał anty‑IFX (ADAs). Wynik umożliwia ocenę farmakokinetyki leku, wykrycie utraty odpowiedzi klinicznej i dostosowanie schematu dawkowania. Wskazania kliniczne Rutynowe monitorowanie terapii infliksymabem u pacjentów z chorobą Crohna, wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, łuszczycowym zapaleniem stawów, reumatoidalnym zapaleniem stawów oraz innymi schorzeniami autoimmunologicznymi.
Wyjaśnienie przyczyn utraty efektu terapeutycznego – niski poziom IFX lub obecność ADAs. Planowanie modyfikacji dawkowania (zwiększenie dawki, skrócenie odstępu między podaniami) lub zmiany leku. Badania naukowe dotyczące powiązań między przewlekłym zapaleniem a zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem. Materiał biologiczny Surowica lub osocze pobrane z żyły obwodowej; wymagane minimum 5 ml krwi w probówce bez antykoagulantu.
Próbkę należy przechowywać w temperaturze 2‑8 °C i dostarczyć do laboratorium najpóźniej w ciągu 24 h od pobrania. Metoda Stężenie infliksymabu oraz przeciwciał anty‑IFX oznacza się metodą ilościowego testu immunoenzymatycznego (ELISA) lub techniką elektrochemiluminescencji (ECLIA). Test jest skalibrowany względem międzynarodowego standardu, a zakres pomiarowy wynosi od 0,1 µg/ml do 20 µg/ml (przy konieczności rozcieńczenia możliwe jest rozszerzenie zakresu).
Przygotowanie pacjenta Próbka pobierana jest najczęściej tuż przed kolejną dawką infliksymabu (tzw. poziom „trough”), aby uzyskać najbardziej reprezentatywny wynik. Zaleca się, aby pacjent był na czczo przez co najmniej 2 godziny przed pobraniem, choć nie jest to wymóg bezwzględny. Unikać intensywnej aktywności fizycznej w dniu pobrania. Interpretacja wyników IFX > 3 µg/ml – zazwyczaj wskazuje na wystarczające nasycenie receptora TNF‑α i prawdopodobną skuteczność kliniczną.
IFX 1‑3 µg/ml – wartość pośrednia; wymaga korelacji z objawami klinicznymi oraz dodatkowymi markerami zapalenia (CRP, OB). IFX – sugeruje niewystarczającą ekspozycję leku; rozważa się zwiększenie dawki lub skrócenie interwału podania. Obecność ADAs – przeciwciała neutralizujące mogą obniżać dostępność IFX, prowadząc do utraty odpowiedzi; w takim przypadku zaleca się zmianę terapii lub zastosowanie immunomodulatora.
Znaczenie w diagnostyce i monitoringu zaburzeń neurorozwojowych Coraz więcej danych wskazuje, że chroniczny stan zapalny może modulować objawy neurobehawioralne. Pomiar poziomu infliksymabu oraz ADAs pozwala ocenić, czy terapia przeciwzapalna wpływa na funkcjonowanie neurologiczne u osób z ASD lub innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, szczególnie w przypadkach współistniejących chorób autoimmunologicznych.