Cel badania Panel ImuPro BASIC (100) służy do ilościowego oznaczenia trzech głównych klas immunoglobulin – immunoglobuliny G (IgG), A (IgA) oraz M (IgM) – w surowicy krwi. Dzięki temu możliwe jest określenie aktualnego stanu układu odpornościowego, identyfikacja pierwotnych i wtórnych niedoborów oraz monitorowanie efektów terapii immunomodulujących.
Wskazania kliniczne Nawracające infekcje dróg oddechowych, pokarmowych lub skórne, które mogą sugerować zaburzenia immunologiczne. Podejrzenie pierwotnego niedoboru immunoglobulin (np. Kontrola skuteczności leczenia immunoglobulinowego, immunosupresyjnego, chemioterapii lub innych interwencji wpływających na układ odpornościowy.
Ocena funkcji immunologicznej u dzieci i młodzieży z autyzmem (ASD) oraz innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, u których obserwuje się nieprawidłowości immunologiczne. Badanie przyczyn przewlekłych stanów zapalnych, alergicznych lub chorób autoimmunologicznych. Materiał biologiczny Do testu pobiera się 4‑5 ml pełnej krwi żylnej, najczęściej w probówce bez antykoagulantu (tzw.
Po odwirowaniu w temperaturze 2‑8 °C uzyskuje się surowicę, która powinna zostać poddana analizie w ciągu 24 h od pobrania. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnej diety ani postu. Zaleca się pobranie próbki rano, aby wyeliminować wpływ posiłków na niektóre parametry biochemiczne. Pacjent powinien poinformować laboratorium o ostatnim podaniu preparatów immunoglobulinowych (IVIG) – w takim wypadku próbka powinna być pobrana co najmniej 4‑6 tygodni po infuzji.
Metoda Stężenia IgG, IgA i IgM określa się metodą nephelometrii lub turbidymetrii, opartą na reakcji antygen‑przeciwciało. Wynik podaje się w gramach na litr (g/L) i porównuje z wartościami referencyjnymi dostosowanymi do wieku oraz płci pacjenta. Interpretacja wyników IgG – obniżone wartości mogą wskazywać na niedobór IgG (np.
wspólną zmienną niedobór odporności – CVID) lub na utratę immunoglobulin w wyniku leczenia immunosupresyjnego; podwyższone poziomy obserwuje się przy przewlekłym zapaleniu, chorobach autoimmunologicznych lub w fazie ostrej infekcji. IgA – najczęstszy pierwotny niedobór immunologiczny; niskie stężenia zwiększają ryzyko infekcji dróg oddechowych i pokarmowych. Wzrost IgA może występować w chorobach wątrobowych, przy alergiach lub w niektórych zaburzeniach autoimmunologicznych.