Cel badania Określenie stężenia immunoglobuliny D (IgD) w surowicy krwi. IgD jest jedną z pięciu klas przeciwciał, odgrywającą rolę w aktywacji limfocytów B oraz w odpowiedzi immunologicznej na antygeny błon śluzowych. Pomiar IgD pozwala wykryć nieprawidłowości immunologiczne, które mogą być istotne w diagnostyce chorób hematologicznych, autoimmunologicznych oraz w ocenie zaburzeń immunologicznych obserwowanych u osób z zaburzeniami neurorozwojowymi.
Wskazania kliniczne Podejrzenie szpiczaka wieloklonowego z podtypem IgD (ICD‑10: C90.0). Hipergammaglobulinemia typu D (zespół hiper‑IgD, ICD‑10: M04.1) – rzadkie schorzenie zapalne. Ocena stanu immunologicznego u pacjentów z autyzmem, PANS/PANDAS lub innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, u których obserwuje się nieprawidłowości w odpowiedzi immunologicznej. Rozpoznanie pierwotnych niedoborów odporności, w tym deficytów limfocytów B.
Monitorowanie terapii immunoglobulinowej oraz ocena odpowiedzi na leczenie immunomodulujące. Metoda Stężenie IgD oznacza się najczęściej metodą nephelometrii lub immunoturbidymetrii, wykorzystującą przeciwciała monoklonalne skierowane przeciwko członkowi stałemu cząsteczki IgD. Alternatywnie można zastosować test ELISA, który oferuje wysoką czułość i specyficzność.
Interpretacja wyników Wartość prawidłowa: zazwyczaj 0,0‑0,5 g/L (zakres referencyjny może się nieco różnić w zależności od laboratorium). Podwyższone stężenie: może wskazywać na szpiczak IgD, zespół hiper‑IgD, przewlekłe stany zapalne, niektóre infekcje wirusowe lub bakteryjne, a także na nieprawidłową aktywację limfocytów B. Obniżone stężenie: może być efektem pierwotnych niedoborów limfocytów B, ciężkiej immunosupresji, chemioterapii lub terapii immunoglobulinowej.
Znaczenie w kontekście ASD/neurorozwojowym: podwyższone lub zmienione poziomy IgD mogą odzwierciedlać dysregulację układu immunologicznego, co jest coraz częściej badane w odniesieniu do zaburzeń neurorozwojowych i ich współistniejących objawów immunologicznych. Przygotowanie pacjenta Do pobrania wymagana jest jednorazowa próbka krwi żylnej – surowica.
Nie jest wymagana specjalna dieta przed pobraniem, jednak należy poinformować pacjenta, aby nie przyjmował preparatów zawierających immunoglobuliny (np. surowicę konwulsyjną) w ciągu 4 tygodni przed badaniem, gdyż mogą one fałszować wynik. W przypadku małych dzieci lub osób z trudnościami w pobieraniu krwi zaleca się zastosowanie technik minimalizujących stres. Materiał biologiczny Krew żylna – surowica.