Cel badania Określenie stężenia immunoglobuliny klasy M (IgM) w surowicy krwi ma na celu wykrycie deficytów wrodzonych lub nabytych oraz ocenę aktywności immunologicznej w początkowej fazie zakażenia. Badanie jest także przydatne w monitorowaniu zaburzeń immunologicznych współistniejących z zaburzeniami neurorozwojowymi, takimi jak ASD, PANS czy PANDAS. Wskazania kliniczne Diagnostyka pierwotnych (wrodzonych) i wtórnych (nabytych) niedoborów IgM.
Ocena wczesnej odpowiedzi immunologicznej w przebiegu ostrych infekcji bakteryjnych i wirusowych. Monitorowanie przebiegu chorób autoimmunologicznych, w których podwyższone IgM mogą wskazywać na aktywację układu dopełniacza. Wspomaganie diagnozy zespołów immunologicznych obserwowanych u osób z autyzmem i innymi zaburzeniami neurorozwojowymi. Kontrola skuteczności terapii immunoglobulinowej u pacjentów z przewlekłymi stanami zapalnymi.
Materiał i przygotowanie pacjenta Materiał biologiczny: Krew żylna pobrana do probówki bez antykoagulantu, po której następuje odwirowanie i uzyskanie surowicy. Przygotowanie: nie wymaga specjalnej diety ani odstawienia leków, chyba że lekarz zaleci inaczej (np. w przypadku leków immunosupresyjnych). Metoda Stężenie IgM oznacza się najczęściej metodą immunoenzymatyczną (ELISA) lub immunoturbidymetrią.
Obie techniki wykorzystują przeciwciała monoklonalne skierowane przeciwko stałej fragmentowi IgM, co zapewnia wysoką swoistość i czułość pomiaru. Interpretacja wyników Wartość prawidłowa: zależy od laboratorium, typowo 40‑230 mg/dl. Obniżony poziom IgM: może wskazywać na pierwotny niedobór IgM (np. hipogammaglobulinemia selektywna) lub na wtórne przyczyny, takie jak leczenie immunosupresyjne, choroby nowotworowe czy ciężka niewydolność wątroby.
Podwyższony poziom IgM: sugeruje wczesną fazę infekcji (bakterie, wirusy), reakcję na szczepienie, aktywację układu dopełniacza lub niektóre choroby autoimmunologiczne. W kontekście ASD podwyższone IgM może być elementem dysregulacji immunologicznej obserwowanej u części pacjentów. Uwagi kliniczne Wynik badania powinien być interpretowany w zestawieniu z innymi parametrami immunologicznymi (IgG, IgA, subklasy, liczba limfocytów B) oraz z pełnym wywiadem klinicznym.
W przypadkach niejasnych wyników zaleca się powtórzenie badania lub wykonanie dodatkowych testów, takich jak ocena odpowiedzi na szczepienia lub badanie funkcji limfocytów B.