Cel badania Określenie stężenia immunoglobuliny klasy A (IgA) w surowicy krwi pozwala ocenić funkcję układu odpornościowego, zwłaszcza ochronę błon śluzowych jamy ustnej, przewodu pokarmowego, dróg oddechowych i układu moczowo‑płciowego. Wynik jest wykorzystywany w diagnostyce niedoborów immunoglobulin, chorób autoimmunologicznych oraz stanów zapalnych przewlekłych. Wskazania kliniczne Podejrzenie selektywnego niedoboru IgA lub ogólnej hipogammaglobulinemii.
Rekurencyjne, nawracające infekcje dróg oddechowych, zatokowych, ucha środkowego oraz układu moczowo‑płciowego. Choroby układu pokarmowego związane z zaburzeniami bariery jelitowej, np. celiakia, choroba Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Ocena aktywności i przebiegu chorób autoimmunologicznych (np. toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie stawów).
Monitorowanie stanu immunologicznego u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem, gdzie obserwuje się niekiedy zaburzenia regulacji immunologicznej. Przygotowanie do terapii immunosupresyjnej lub podawania immunoglobulin. Metoda Stężenie IgA wyznacza się najczęściej metodą immunoturbidymetryczną lub nefelometryczną, wykorzystując przeciwciała monoklonalne specyficzne dla klasy A. Alternatywnie możliwe jest zastosowanie testu ELISA.
Analiza przeprowadzana jest na surowicy uzyskanej z krwi żylnej. Materiał badawczy Krew żylna – 4–5 ml pobrana do probówki bez dodatków antykoagulacyjnych. Surowica po odwirowaniu próbki (minimum 10 min przy 1500 g). Przygotowanie pacjenta Przygotowanie nie wymaga specjalnej diety ani postu; zaleca się jedynie unikanie intensywnego wysiłku fizycznego oraz spożycia alkoholu na 24 h przed pobraniem krwi.
Ważne jest, aby próbka nie była hemolizowana – w razie widocznych zmian koloru należy pobrać nową próbkę. Interpretacja wyników Obniżony poziom IgA ( – może wskazywać na selektywny niedobór IgA, który zwiększa ryzyko infekcji błon śluzowych oraz może współistnieć z chorobami autoimmunologicznymi. Podwyższony poziom IgA (> 400 mg/dl) – obserwuje się w przewlekłych infekcjach, chorobach wątroby, niektórych nowotworach (np.
szpiczak mnogi) oraz w przebiegu niektórych chorób autoimmunologicznych. Wartości mieszczące się w normie (70‑400 mg/dl, zależnie od laboratorium) świadczą o prawidłowej funkcji immunologicznej klasy A. W przypadku podejrzenia selektywnego niedoboru IgA, zaleca się dodatkowe badania: pomiar IgG, IgM oraz badanie przeciwciał przeciwko tkankom własnym (np.