Cel badania Pomiar stężenia immunoglobuliny klasy M (IgM) w surowicy lub osoczu służy do oceny bieżącej odpowiedzi humoralnej organizmu. IgM są pierwszymi przeciwciałami wytwarzanymi po zetknięciu z antygenem, charakteryzują się szybkim narastaniem w początkowej fazie infekcji i nie przechodzą przez łożysko. Wskazania kliniczne Potwierdzenie lub wykluczenie ostrej infekcji bakteryjnej lub wirusowej (zwykle w ciągu pierwszych 2–3 tygodni od wystąpienia objawów).
Diagnostyka pierwotnych i wtórnych niedoborów odporności, w tym zespołów hiper‑IgM, agammaglobulinemii oraz innych hipogammaglobulinemii. Rozpoznanie makroglobulinemii IgM (choroba Waldenströma). Badania serologiczne w kierunku wybranych patogenów (np. malaria, trypanosomatoza, niektóre wirusy). Ocena chorób autoimmunologicznych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów czy toczeń rumieniowaty układowy. Monitorowanie chorób wątroby, szczególnie pierwotnej marskości żółciowej.
W ramach panelu immunologicznego u osób z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem, w sytuacji podejrzenia podwyższonej aktywacji układu odpornościowego lub przewlekłego stanu zapalnego. Przygotowanie pacjenta Do pobrania próbki nie jest wymagana specjalna dieta ani post. Należy unikać intensywnego wysiłku fizycznego oraz przyjmowania dużych dawek suplementów witaminowych lub mineralnych w dniu pobrania, aby nie zakłócić wyników. Próbka powinna być wolna od hemolizy.
Materiał Krwi żylnej – pobranie 3–5 ml krwi do probówki z antykoagulantem (np. heparyna) w celu uzyskania osocza lub do probówki bez antykoagulantu w celu uzyskania surowicy. Metoda badania Stężenie IgM najczęściej określa się metodą immunoturbidymetrii lub nefelometrii, które polegają na tworzeniu kompleksów antygen‑przeciwciało i pomiarze zmiany przejrzystości roztworu. Alternatywnie stosuje się testy immunoenzymatyczne (ELISA) o wysokiej czułości.
Normy Wartości referencyjne różnią się w zależności od wieku. Przykładowe przedziały: Noworodki (0‑28 dni): 0,0‑0,5 g/L Dzieci (1‑12 lat): 0,5‑2,0 g/L Osoby dorosłe: 0,4‑2,3 g/L Dokładny zakres powinien być podany przez wykonujące badanie laboratorium. Interpretacja wyników Zwiększone stężenie IgM Ostra infekcja wirusowa lub bakteryjna (np. mononukleoza, wirusowe zapalenie wątroby, infekcje górnych dróg oddechowych).
Zespoły hiper‑IgM – wrodzone lub nabyte, charakteryzujące się nadmiernym wytwarzaniem IgM przy jednoczesnym niedoborze IgG i IgA. Makroglobulinemia IgM (choroba Waldenströma). Przewlekłe zapalenia wątroby, zwłaszcza pierwotna marskość żółciowa. reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy. Zakażenia pasożytnicze (malaria, trypanosomatoza).