Cel badania Pomiar ilościowy podklasy immunoglobuliny G4 (IgG4) w surowicy krwi. IgG4 jest najmniej liczebną podklasą IgG, charakteryzuje się zdolnością do wymiany ramion Fab (tzw. Fab‑arm exchange) i odgrywa kluczową rolę w tolerancji immunologicznej oraz modulacji reakcji zapalnych. Wskazania kliniczne Choroby IgG4‑związane (IgG4‑related disease), m.in.
autoimmunologiczne zapalenie trzustki, zapalenie śluzowatokowe, zapalenie nerek (nefropatia IgG4‑zależna), zapalenie tętnic, zapalenie tkanek miękkich, zwłóknienie wątroby, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie okrężnicy oraz zapalenie pochewki stawowej. Ocena reakcji alergicznych i atopowych, w tym astma oskrzelowa, nieżyt nosa (katar sienny), atopowe zapalenie skóry oraz nadwrażliwość pokarmowa.
Monitorowanie skuteczności terapii immunosupresyjnej i sterydowej u pacjentów z chorobami IgG4‑związanymi. Rozpoznanie pierwotnego niedoboru IgG4 lub ogólnego niedoboru odporności. Badania naukowe nad nieprawidłowościami immunologicznymi u osób z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem (ASD) – test nie jest markerem diagnostycznym ASD, ale może ujawnić współistniejące zaburzenia immunologiczne.
Ocena niektórych infekcji pasożytniczych oraz zespołów hipereozynofilowych, w których podwyższony IgG4 jest obserwowany. Materiał biologiczny Surowica krwi – pobrana z żyły obwodowej, zazwyczaj 3‑5 ml krwi, po odwirowaniu próbki. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnego przygotowania. Próbka może być pobrana w dowolnym czasie dnia, nie jest konieczny post.
Zaleca się unikanie intensywnego wysiłku fizycznego oraz spożycia alkoholu w ciągu 24 h przed pobraniem, aby zminimalizować potencjalne zakłócenia wyników. Należy dbać o brak hemolizy, ponieważ uwolnione hemoglobiny mogą wpływać na pomiar. Metoda Stężenie IgG4 oznacza się najczęściej metodą nefelometrii lub turbidymetrii, a także testem immunoenzymatycznym (ELISA) lub immunochemiluminescencyjnym (CLIA).
Wszystkie techniki wykorzystują monoklonalne przeciwciała skierowane przeciwko unikalnym epitopom podklasy IgG4, co zapewnia wysoką swoistość i czułość. Interpretacja wyników Wartość prawidłowa – zazwyczaj 0,02‑1,35 g/L (zakresy referencyjne mogą się różnić w zależności od laboratorium i zastosowanej jednostki, np.