Cel badania Badanie ma na celu określenie ilości podklasy immunoglobuliny G2 (IgG2) w surowicy krwi. IgG2 jest kluczowa w obronie przed bakteriami posiadającymi otoczkę polisacharydową, takimi jak Streptococcus pneumoniae czy Haemophilus influenzae, oraz w odpowiedzi na antygeny polisacharydowe po szczepieniach. Wskazania kliniczne Powtarzające się infekcje dróg oddechowych, zatokowych lub ucha, szczególnie wywołane przez bakterie otoczkowe.
Podejrzenie pierwotnego lub wtórnego niedoboru podklasy IgG2. Ocena odporności u pacjentów po przeszczepach, poddanych chemioterapii lub przy długotrwałej immunosupresji. Monitorowanie zmian immunologicznych w chorobach autoimmunologicznych oraz niektórych nowotworach. Badania naukowe analizujące związek pomiędzy niedoborami immunoglobulin a zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym spektrum autyzmu (ASD), PANS/PANDAS. Ocena odpowiedzi na szczepienia polisacharydowe (np.
szczepionka pneumokokowa) u dzieci i młodzieży. Metoda Stężenie IgG2 wyznacza się najczęściej metodą nephelometrii lub immunoturbidymetrii, wykorzystując monoklonalne przeciwciała skierowane przeciwko specyficznej podklasie IgG2. W laboratoriach o podwyższonych wymaganiach diagnostycznych stosuje się także test ELISA (Enzyme‑Linked Immunosorbent Assay), który zapewnia wysoką czułość i specyficzność.
Interpretacja wyników Wartość prawidłowa: zależna od wieku i przyjętego laboratorium; u dorosłych typowo wynosi 2,5‑7,5 g/L, u dzieci wartości mogą być nieco wyższe. Obniżony poziom IgG2: sugeruje niedobór podklasy IgG2, co zwiększa ryzyko infekcji bakteriami otoczkowymi. Wskazane jest dalsze badanie całkowitej IgG oraz pozostałych podklas (IgG1, IgG3, IgG4) oraz rozważenie podania immunoglobuliny dożylnej.
Podwyższony poziom IgG2: może wystąpić w stanach zapalnych, chorobach autoimmunologicznych lub po podaniu preparatów immunoglobulinowych. Wynik wymaga korelacji z objawami klinicznymi. Wynik niejednoznaczny (borderline): w przypadku wartości granicznych zaleca się powtórzenie badania oraz dodatkową ocenę parametrów immunologicznych. Przygotowanie pacjenta Do pobrania próbki nie jest wymagana specjalna diety ani post. Pacjent może spożywać posiłki i napoje normalnie.
Należy jednak poinformować, aby w miarę możliwości nie przyjmował preparatów zawierających immunoglobuliny (np. IgG, IgA) ani leków immunosupresyjnych na 2‑4 tygodnie przed pobraniem, gdyż mogą one zafałszować wynik. Materiał biologiczny Surowica krwi – 2‑3 ml pobrane z żyły obwodowej do probówki bez antykoagulantu. Kod ICD IGG2 – wewnętrzny kod używany w systemie diagnostycznym ASD Diagnostics do identyfikacji tego testu.